POSŁOWIE Powracać do przeszłości ze świadomością niezależnego bytu we własnej osobie, która potrafi zakładać maski w sytuacjach, gdy dramat rozdziera serce, kiedy skrywane łzy potrafią błyszczeć a jutro jest tak oczywiste, jak wczoraj. Takie światy równoległe koegzystujące z sobą, podczas gdy powinna istnieć bardzo wyraźna rubież pomiędzy nimi. Tę współzależność obserwuję u poetki od dawna, od debiutu, który był wydarzeniem na miarę debiutu Janusza Szubera i wielu innych poetów, mocno posadowionych w rzeczywistości szczerością wyznania, prawdą słowa, nieograniczonością metafory z jednoczesnym dystansem do przedmiotu rozważań. Strefa pływów strefą stanów świadomości, przypływ i odpływanie wspomnień, poszukiwanie bursztynowej komnaty, w której szczęście miało swój najwyższy wymiar, wędrówka tropami ukochanej osoby: mam tu przystanek za zieloną doliną za łzą w kąciku oka, powroty choćby w wymiarze podświadomości, możliwe jedynie w labiryncie słów, ku światłu majaczącemu gdzieś w niedostępnym miejscu. Miłość jest nieśmiertelna, a jej odzwierciedlenie poezja, będąca stanem ponad stany – urasta do rangi doskonałości. Ten piękny proces obserwuję u Elżbiety Tylendy od połowy minionej dekady, zwłaszcza dwa ostatnie jej tomy wydane w krótkim okresie czasowym. Doskonali narracyjność swoich tekstów, trudno powiedzieć w jakim stopniu odgrywają w tym procesie emocje, ponieważ nie dostrzegam ich skutków we wszystkim co pisze. Wyniosłość i patos – trudno znaleźć nawet w wierszach elegijnych, których w tej książce jest bardzo dużo. Uduchowiony podmiot liryczny, ukryty w wierszach, jest jakby przewodnikiem po świecie poetki, który coraz bardziej egzystuje w czasie przeszłym, a przyszłość poetka pojmuje w kategoriach materii nicości, wierzy w rzeczywistość mistyczną, w to, że słowo stanie się ciałem, w jednym z wierszy prokuruje swoją śmierć, może tylko ją prowokuje, wyliczając wszystkie własne ułomności. Szczerość wyznań, prawda niepodważalna – oprawione w piękny nowatorski język, rozpoznawalna osobna składnia fraz, w których dominują odkrywcze metafory sytuacyjne i zaskakujące puenty. Doskonałość tego tomu jest wynikiem dynamicznego rozwoju osobowości twórczej poetki, jej konsekwentnych dociekań źródeł prawy absolutnej, nieustannej ewolucji własnego języka. Strefa pływów, ale nie odpływów i przypływów, bo wszystko co trwa, ma tylko jeden przypływ i odpływ. Ostateczność jest skutkiem początku. Poetka z Darłowa, obecnie z Kaźmierza, uzmysławia nam, że życie ma początek ale nie musi mieć końca. Poezja może być jego kontynuacją . Jerzy Beniamin Zimny
Szczegóły
- Rok wydania
- 2023
- Liczba stron
- 57 str.
- Wydawnictwo
- BR Bibliotek Rewirów
- Język
- polski
- Format
- papier
- Czas czytania
- 57 min.
- Gatunek
- poezja
- ISBN
- 9788396501677
Najczęstsze pytania o książkę
- Ile stron ma „Strefa pływów”?
- „Strefa pływów” ma 57 stron (wydanie: BR Bibliotek Rewirów, 2023). Inne wydania mogą się różnić liczbą stron.
- Ile czasu zajmuje przeczytanie książki „Strefa pływów”?
- Przy średnim tempie 35 stron na godzinę lektura zajmie około 1 godz. 38 min. Czytając 30 minut dziennie, skończysz w 4 dni.
- Kto napisał książkę „Strefa pływów”?
- „Strefa pływów” to książka autorstwa Elżbieta Tylenda.
Inne książki autora
(6)Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Strefa pływów" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.