Strategia wyjścia

„Strategia wyjścia” to — jak na ostatnie tomy — krok w dobrą stronę. Jest więcej akcji, a Reacher znowu ma okazję wykazać się nie tylko siłą, ale i sprytem. Wracają też jego charakterystyczne nawyki: liczenie czasu w głowie, skręcanie w lewo dla uproszczenia decyzji czy „odtwarzanie” muzyki w pamięci — czyli to, co buduje klimat tej postaci od lat. Niestety, momentami widać lekkie rozjazdy w lore. Raz czytamy, że jakość kawy nie ma dla Reachera znaczenia i liczy się tylko kofeina, a chwilę później odstawia kubek, bo kawa jest letnia i lurowata. Niby drobiazg, ale takie rzeczy potrafią wybijać z rytmu. Główny antagonista to już niemal poziom Ernsta Stavro Blofelda — przerysowany, wręcz komiksowy. Brak ręki, brak oka, biznes na wojnie, monetyzowanie śmierci i nagrywanie akcji najemników jak reality show z body camów. Tu naprawdę trzeba solidnie zawiesić niewiarę, żeby to kupić. A jednak… to dalej działa. Bo Reacher wciąż jest sobą — broni słabszych i bez ceregieli łamie nogi tym, którzy na to zasługują. Ten schemat, choć dobrze znany, nadal daje satysfakcję nawet w 30. tomie. Mam tylko jedną obawę: żeby ta seria, idąc w stronę coraz większego przerysowania, nie zaczęła powoli stawać się karykaturą samej siebie.