Stolica

No i znowu przyszło mi płakać nad swoją nieznajomością rosyjskiego! Gdyby Autorka pisała po angielsku nie byłoby problemu, następny tom czytam w oryginale. I co ja mam teraz robić? Nawet ze sprawdzeniem czy istnieje kontynuacja miałam gigantyczne problemy, a co dopiero...! Ale może od początku... Czwarty tom serii jest zdecydowanie tomem najlepszym. Najzabawniejszym, najciekawszym i najbardziej niezwykłym. Cytując powiedzonko mojego znajomego: co to się podziało! Dziwy, a dziwy. Fabuły zdradzać nie będę, cała opiera się na jednym nieprawdopodobnym zwrocie akcji, którego w życiu bym nie przewidziała. A biorąc pod uwagę ile takich książek już czytałam to chyba powinnam. Pani Ruda naprawdę zaszalała... A już myślałam, że skończyły jej się pomysły. Ola oczywiście wpada w różne idiotyczne sytuacje, tym razem, co ciekawe, niemal zupełnie nie ze swojej winy. Na durne pomysły dla odmiany wpadają jej adoratorzy (z mężem włącznie) i partner od interesów. Całokształt jest ciekawy i ja chcę się dowiedzieć co będzie dalej! No i stąd moja rozpacz nad nieznajomością języka naszych sąsiadów zza wschodniej granicy i to nieznajomością absolutną. Zresztą ile czytam rosyjskiej/ukraińskiej/białoruskiej literatury, tyle rozpaczam. Gdybym miała możliwość to już bym coś z tym zrobiła, ale niestety nie ma tak łatwo, a w swoją zdolność samokształcenia mocno powątpiewam. Nie jestem w stanie nawet określić istnienia bądź nie istnienia tomu piątego. Znalazłam co prawda takie coś: "Ола и Отто. Некромантка", ale czy zostało to wydane, czy zapowiedziane, czy się w Internecie pojawiło, czy coś jeszcze innego to ja nie wiem, a osoby która nieoficjalnie tłumaczyła dwie ostatnie części na profilu nie było od kilku miesięcy. Smutno mi z tego powodu. Książkę jak najbardziej polecam.