Sto zabobonów. Krótki filozoficzny słownik zabobonów

Książka wpadła mi w ręce jeszcze w czasach studenckich, drukowana w technikach offsetowych, bez późniejszej autocenzury i skreśleń wynikłych z wrzasku ludzi zarażonych zabobonnym myśleniem. Niestety tę wersję pożyczyłem i mi ukradziono, a ta którą zakupiłem, nie zawiera niestety tych skreślonych rozważań. Tematy, które porusza autor i to o czym pisze, to sprawy oczywiste, jeśli ktoś uważa, że Bocheński się myli w tej książce w czymkolwiek, to znaczy, że jest ofiarą zabobonów, które wyznaje. Bocheński jest filozofem,a filozofia zajmuje się dalece bardziej skomplikowanymi zagadnieniami, niż te oczywistości, które autor w swej książce porusza. Problem w tym, że autor nad tymi oczywistościami nie rozprawia, mógłby to rzecz jasna zrobić ośmieszając oponentów (o ile w ogóle potrafiliby zrozumieć, co pisze),jednak rozmiary tej książeczki, to broszurka i wymaga skrótów. Autor nie uznał za celowe rozwodzenie się nad oczywistościami licząc, że czytelnicy sami użyją swoich mózgów i dostępnej literatury filozoficznej, żeby sobie to i owo wyklarować. Problem polega na tym, że pewne zabobony tak wrosły w naszą cywilizację, że ich kwestionowanie wywołuje bezrozumne oburzenie. Takie bezrozumne oburzenie dotknęło rozważania autora na temat pogrzebów i „szacunku dla ciała” osoby zmarłej, palenia świeczek i pogrzebowych rytuałów. Choć to oczywiste zabobony, wywołały „święte oburzenie” „zabobońców”, więc autor skreślił to w późniejszych wydaniach słusznie uważając, że poziom szkodliwości akurat tych zabobonów nie jest aż tak wysoki, żeby z nich leczyć, sądzę osobiście, że zabobony pogrzebowe kiedyś w przyszłości być może same odejdą w mrok przeszłości. Zestaw stu zabobonów wcale nie był przypadkowy, jak to uważa bezrozumnie część osób, został celowo tak skonstruowany - by wybrać ich co prawda arbitralnie sto - ale podług ważności. Opisywać wszystkiego tutaj nie zamierzam, a książkę bardzo polecam dosłownie każdemu do przeczytania. Jeśli ktoś czytając uzna, że nie zgadza się z autorem, to proponuję takiej osobie rozpocząć drążenie tematu w tym kierunku żeby pojąć, dlaczego się w tym niezgadzaniu myli. Chciałbym korzystając z okazji zwrócić uwagę na najbardziej agresywnie szerzące się zabobony w świecie dzisiejszym, a przez to najbardziej szkodliwe i rozpowszechniające obrzydliwe zakłamania. Chodzi mi o hasła: „autorytet”, „artysta”, „dziennikarz”, „intelektualista”. Otóż w naszym paskudnym neomarksistowskim, antykulturowym świecie mamy do czynienia z wyjątkowo ohydną formą nadużywania swojego autorytetu. Wszyscy zdajemy sobie sprawę ze specjalizacji w naszym świecie i język fizyka czy matematyka uniwersyteckiego dla tak zwanej „gawiedzi” jest niezrozumiały. Jednak nie wiadomo dlaczego gawiedź uważa się za osoby posiadające kompetencje w takich dziedzinach, jak polityka, gospodarka, prawo, moralność, a nawet medycyna. Kim jest dziennikarz? Tylko człowiekiem wykwalifikowanym do przekazywania informacji, niczym więcej. Kim jest aktor (artysta)? Zaledwie klaunem potrafiącym na scenie czy w filmie umiejętnie udawać postać, którą odtwarza. Jakim prawem osoby te, z gruntu nie posiadające żadnych ku temu kompetencji nadużywają swojego autorytetu rozszerzając go do dziedzin, na których się nie znają lepiej od każdego z nas: do rozsiewania własnych przekonań politycznych? Właśnie robiąc to stają się tak zwanymi „intelektualistami”, dziś powiedzielibyśmy - celebrytami i korzystają bezprawnie z ze swojego autorytetu we własnej dziedzinie do rozpowszechniania poglądów poza ich kompetencjami: przede wszystkim racji politycznych. W mojej ocenie jest to jedna z najgorszych form powszechnego współczesnego łajdactwa. Jeśli ktoś posiada tytuł profesora, to dotyczy on wyłącznie tej dziedziny nauki, którą ta osoba się zajmowała. Jeśli aktorzyna, dziennikarzyna, czy profesor czegokolwiek przy pomocy jakichś „listów otwartych”, „apeli” albo innych środków publicznego przekazu usiłuje zwielokrotnić swój obywatelski głos nadużywając swego autorytetu, to staje się obrzydliwą świnią, a my którzy jego autorytet uznalibyśmy, stajemy się ofiarami doprawdy kompromitującego zabobonu. Jak bardzo to antykulturowe narzędzie jest obecnie nadużywane, widzimy nie tylko w naszym kraju, widać to choćby w USA, gdzie aktorzyny Meryl Strepp i Robert de Niro śmią wypowiadać się jako autorytety publiczne przeciwko prezydentowi Trumpowi, a przecież prezydent Trump nigdy nie pouczał tych aktorzyn, w jaki sposób mają się zachować na scenie, gdzie jest ich miejsce i gdzie są autorytetami. Chyba że mi o czymś nie wiadomo.