Sto lat samotności

Ta urzekająca opowieść o dziejach rodziny Buendiów i założonej przez nią osady Macondo, obu od zarania skazanych na upadek, choć osnuta na motywach historii rodziny samego pisarza, daje się odczytać jako metafora historii ludzkości, mieszcząc w jednym tomie imponującą mnogość spraw, obejmującą miłość, przemijanie, politykę, wojnę czy wreszcie pogoń za tym, co nieuchwytne. Wymieniać można by znacznie dłużej, mija się to jednak z celem, gdyż nie sposób dać dobrego opisu tej powieści w kilku zdaniach. Jest ona dowodem niezwykłego daru opowiadania Marqueza i winna być przedmiotem odbioru bezpośredniego.