Statek Głupców. Nieregularnik okołokulturalny – nr 1/2026 (1)

Czasem powstaje czytelnicza inicjatywa, klub dyskusyjny, który niemal niezauważenie przekształca się w grupę przyjaciół. Czasem jeden z tych przyjaciół, po dwunastym Bosmanie albo Perle, rzuci w eter, bardziej dla wypełnienia ciszy: „zawsze chciałem stworzyć magazyn kulturalny, ale brakowało mi tupetu”. Zamiast spodziewanego „ja też” albo „nie rozlewaj, to poważny lokal”, w odpowiedzi słyszy: „Zróbmy to”. Pół roku i jeszcze kilka piw później patrzycie na efekt. Nawet mi Was nie żal. A skąd nazwa dla łajby – taka, a nie inna? Przypomnijmy: załoga poszukiwaczy szczęścia, wywodzących się z każdej dziedziny życia, sięgająca po każdy przejaw kultury, analizująca ją, uprawiająca, krytykująca. Biegająca większość czasu bezładnie, próbując dojść do jakiegoś porozumienia. Głupcy, nie? Nawet jeśli zaraz zatoną, będą zadziornie bulgotać, do samego końca. Czy nazwa magazynu naprawdę mogła być inna?