Star Wars: Thrawn: Zdrada

Ostatni tom trylogii Thrawn autorstwa Tiomtthyego Zahna wbrew pozorom nie zamyka historii Wielkiego Admirała Thrawna. Do czynienia mamy kolejna historię z uniwersum Star Wars, osadzona w okresie budowania Gwiazdy Śmierci. Chronologicznie mamy opisywane wydarzenia w miarę równoległe do kinowego „Łotr 1. Gwiezdne wojny – historie”, natomiast opisywane mamy nie z perspektywy rebelii, która tu jest gdzieś na obrzeżach narracji, tylko z perspektywy funkcjonowania Imperium pod wodzą Palpatinea. Fabuła rozwija się klasycznie. Gwiazdy, statki kosmiczne, walki i bohaterowie, jak żeglarze, przemierzające parseki kosmicznych oceanów. Otrzymujemy to wszystko spod pióra autora wielu bestsellerów, więc przygody Thrawna i jego otoczenia zapodane są w mistrzowskiej formie z wyczuciem narracji. Miałem poczucie zanurzenia w świat Gwiezdnych Wojen i kibicowałem Thrawnowi, mimo że reprezentuje jakże niemiłe memu sercu Imperium. Z drugiej strony Zahn przedstawia Imperium i jego reprezentantów jak każdy inny kraj ze swoją wewnętrzna polityką i własnymi celami. Współczesne podejście w filmie i literaturze już dawno odeszło od wyraźnej dychotomii dobro – zło. Podoba mi się postać Thrawna, przewidującego swoje szachowo-kosmiczne rozgrywki na wiele kroków do przodu. Lubię też jego „lekkiego Aspargera” o ile Chissowie mogą mieć zaburzenia ze spektrum autyzmu. Wyczuwam jego charyzmę i umiejętność zjednywania sobie ludzi, i nie tylko. Natomiast trochę marudzę na płaskość postaci antagonistów, brakuje im jakiejś wyrazistości. Tu mamy klasyka w uproszczonej kresce że „zły to zły i tyle”. Brakuje mi też pokazania siły obcej rasy, będącej przeciwnikiem Thrawna i ludzkości. Całość w sumie na bardzo wysokim poziomie. Tom trzeci lepszy niż drugi. Zahn trzyma formę, więc dobrze, że mogę jeszcze się cofnąć do Trylogii Thrawna, a przede mną wydawana na bieżąco Dynastia Thrawna. Dużo tych Thrawnów, nie?