Star Wars: Thrawn

(w tle gra marsz imperialny ) Rok 1977. Premierę ma film Star Wars. Później dodano mu podtytuł Część IV – Nowa nadzieja. Tak powstała jedna z najznamienitszych popkulturowych ikon. Nie da się odnieść do Thrawna bez wspomnienia o tym filmie z prostego powodu. Powodem tym jest, że w roku 77-ym XX wieku każdy wyraźnie widział różnicę pomiędzy DOBREM a ZŁEM. Sojusz Rebeliantów vs Imperium? Wiadomo, komu powinniśmy kibicować. Czterdzieści lat później z filmami nadal wszystko jest w miarę jasne i proste (piję do ostatniej wizyty w kinie na Star Wars: Skywalker. Odrodzenie),dobro zwycięży zło, Kopciuszek spotka się z księciem, jak to u Disneya bywa. Nigdy jednak nie byłem fanem Gwiezdnych Wojen, więc umykała mi cała okoliczna franczyza związana z tym wątkiem (komiksy, książki, figurki, etc). No może ostatnio, mimo że Disney'a, bardzo udany serial The Mandalorian zaczał wzbudzać moje zainteresowanie światem. Timothy Zahn. Tu także ciekawie. Do dzisiaj pamiętam przygodę z przed ponad dwudziestu lat z serią Kobra jego autorstwa. Napisał kilka książek w uniwersum Gwiezdnych Wojen, które nie czytałem. Aż tu… (koniec marszu imperialnego) Star Wars. Thrawn Na ile zrozumiałem, jest to prequel do Trylogii Thrawna, autorstwa Zahna. Chronologicznie wydarzenia dzieją się chyba po upadku Republiki, ale przed powstaniem Gwiazdy Śmierci. Uniwersum Star Wars jest wdzięcznym wątkiem do rozbudowy. Galaktyka jest ogromna, więc na jej przestworzach można zmieścić ogromną liczbę wydarzeń. Historia Chissa Thrawna, przedstawiciela obcej rasy wcielonego do sił zbrojnych Imperium, zgrabnie wpisuje się w całość. Co ciekawe (!!!),w lekturze nie uświadczymy elementu fantasy, opierającego się na magicznych mocach Jedi. Do czynienia mammy raczej z klasycznym przypadkiem space opery. Całość jest taka, że Imperium wcale już nie wygląda na prawdziwe uosobienie zła. Nawet jeden z głównych seryjnych antagonistów, Imperator Palpatine, nie przypomina tego złego i strasznego zgryźliwego tetryka. Całość narracji, prowadzona po stronie Imperium, przedstawia politykę i relacje jak w zwykłym państwie z zaletami i wadami. Przez to nieco tracimy ten specyficzny starwarsowy duch, w którym marsz imperialny będzie jednoznacznie kojarzył się z tym, że nadeszła kolejna chwila by Dobro zwyciężyło Zło. W przypadku Star Wars. Thrawn zabraknie wyraźnego podziału dychotomicznego. Zahn, pisząc Thrawna, popełnił bardzo dobrą książkę, którą czytałem z wielką przyjemnością. Zanurzyłem się w starym i porządnym kosmosie pełnym galaktycznych krążowników, błysków laserowego blastera i bohaterskich przywódców. Brak Jedi także przypisuję na plus.