Stąpając po linie

Lubię Baldacciego. Chyba piszę to po każdej recenzji, ale taka jest prawda. Nadal, po przeczytaniu kilkunastu jego książek, doskonale bawię się przy jego historiach. Oczywiście, że można dostrzec podobieństwa, niekiedy dzięki znajomości nie tylko tej konkretnej serii, ale i innych, dostrzegamy pewne rzeczy wcześniej niż bohaterowie. Ale nadal, niezmiennie bawimy się dobrze podczas lektury. Jednak, jak to w przypadku praktycznie wszystkich autorów, są części lepsze i te odrobinę słabsze. Moim zdaniem Stąpając po linie należy do tej drugiej kategorii. Czytało mi się ją bardzo dobrze, jak zwykle można by powiedzieć, jednak zabrakło mi w niej pewnej płynności fabularnej. Niekiedy miałam wrażenie, że autorowi na różnych etapach powstawania historii do głowy przychodziły różne rzeczy i po prostu wrzucał je do środka. Sam materiał fabularny nadałby się na więcej niż jedna historia. Chyba jakoś kiepsko mi było tym razem wczuć się w nowych bohaterów, a znanym jakby czegoś zabrakło. Mnie bardzo brakowało pamięci głównego bohatera. Jak nigdy powiedziałabym, że sfera obyczajowa „wyszła” autorowi może nawet lepiej niż sensacyjna. Pojawił się nowy bohater z nową partnerką, a moje poszukiwania doprowadziły mnie do nowej serii i nie ukrywam, że jestem jej bardzo ciekawa. Zamówiłam już w bibliotece i czekam na odbiór. Polubiłam tych bohaterów, więc oczekiwania mam wysokie. Polecam, to ostatnia dostępna na naszym rynku książka z serii o Amosie. Warta jest przeczytania nawet jeśli nie tak płynna jak poprzednie. Nadal prezentuje całkiem niezły poziom. Baldacci niezmiennie oferuje niezłą zabawę czytelniczą.