Stan splątania

„Stan splątania” Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel to ciepła, ale i dająca wiele do myślenia książka dla młodzieży. Sięgnąć po nią mogą jednak również dorośli, zwłaszcza rodzice nastolatków i nauczyciele. Bohaterami powieści są uczniowie ósmej klasy. Uczęszczają do elitarnej szkoły, w której liczą się przede wszystkimi wyniki, lokaty, sukcesy. Wyścig szczurów nie każdemu jednak służy (o ile w ogóle to możliwe). Maria, Lena, Miłosz to trójka bohaterów, którzy od kilku lat uczą się w tej samej klasie i w dodatku mieszkają blisko siebie, ale tak naprawdę niewiele o sobie wiedzą i nie zabiegają o nawiązywanie kontaktów. Każde nich ma swój świat i swoje problemy – naprawdę bardzo ważne, chociaż niedostrzegane, lekceważone przez rodziców. Boją się do siebie zbliżyć, bo nikt nigdy nie wyjaśnił im, czym jest przyjaźń. Mają być najlepsi! W wielkim świecie! Wszystko zmienia się, gdy ósmoklasiści, zmuszeni do zdobycia kolejnych punktów, trafiają do domu seniora, gdzie pracują jako wolontariusze. Powoli dociera do nich, czym jest starość w Polsce. Uświadamiają sobie, że dotąd żyli pod kloszem, nawet jeśli ze swojego życia nie byli zadowoleni. Interesujące i intrygujące są także kreacje leciwych pensjonariuszy Zacisznej Przystani. Nagła obecność młodych ludzi budzi w seniorach wspomnienia i wiele zmienia w ich życiu. Tego samego doświadczają nastolatkowie. „Stan splątania” nie jest powieścią niepoprawną optymistycznie. Autorka bardzo realistycznie pokazuje świat współczesnych nastolatków. To świat, w którym dominuje presja. Podobnie rzecz ma się z rzeczywistością, w której żyją (a raczej egzystują) ludzie starzy (tak, starzy – nie bójmy się tego słowa). Ci ludzie cierpią, szykują się na śmierć (bohaterowie nawet mają tzw. pudełka śmierci – czym są? – dowiecie się, gdy przeczytacie książkę). Roksana Jędrzejewska-Wróbel mądrze, wzruszająco i ciepło opowiada o dwóch światach – tylko pozornie odległych. Młodość i starość mogą współistnieć i wspaniale się uzupełniać oraz uszczęśliwiać, ale tylko wówczas, gdy nie będzie to obowiązek czy szkolny projekt, który któregoś dnia po prostu się kończy. Spodobało mi się też, że jest w tej powieści miejsce na poczucie humoru – inteligentne, wysublimowane. Daję dodatkowy plus za to, że dałam się podejść autorce – gdy pod koniec pomyślałam przez chwilę, że to będzie przewidywalny finał, dostałam wielką niespodziankę. Zakończenie to naprawdę wisienka na torcie. I pokazuje, że tytuł jest bardziej wieloznaczny niż sądzi się na początku lektury. POLECAM BARDZO !!!