Stan podgorączkowy

Czytałam wcześniej książki Bąkiewicz i pamiętam, że wywarły na mnie bardzo dobre wrażenie, dlatego z niecierpliwością zabrałam się za „Stan podgorączkowy" i odczułam wielkie rozczarowanie. Nie wiem, czy zmieniły się moje zapatrywania na literaturę, czy może książka jest słabsza od poprzednich. Przez pierwszą połowę powieści nie bardzo wiedziałam, o czym autorka chce nam opowiedzieć, potem jakaś treść nawet się pojawiła, ale przez całą lekturę drażnił mnie styl, te króciutkie zdania- niezdania. Po przemęczeniu tej pierwszej połowy, druga dawała się łatwiej strawić, ale też szału nie wywołała. Poza tym nie polubiłam praktycznie żadnego bohatera, a już szczególnie bohaterka- narratorka była niesympatyczna i wywoływała jedynie rozdrażnienie. Wszyscy ludzie widziani jej oczami byli wredni, niesympatyczni, a niektórzy nawet budzący obrzydzenie, gdy tymczasem rosło wielkie mniemanie o sobie. Tak więc brakowało mi treści i przesłania, brakowało pozytywów w rodzinie i w szkole, brakowało też pozytywnych bohaterów. Przeczytałam, bo zaczęłam, bo byłam poprzednimi tytułami nastawiona na tak, ale uważam, że nie było warto.