Stalowe róże

Współpraca barterowa z wydawnictwem Inanna ,,Stalowe róże” to kolejna powieść, którą kilka lat temu pokochałam na Wattpadzie i pamiętam to wyczekiwanie na kolejne rozdziały i obawę, czy losy bohaterów skończą się szczęśliwie. Oczywiście bardzo się ucieszyłam, gdy została wydana, i jeszcze potem, kiedy udało mi się dostać z nią współpracę. Szlachcianka Mythlen ma właśnie wyjść za mąż, ale coraz bardziej uświadamia sobie, że jej narzeczony jest przeciwieństwem człowieka, z którym chciałaby spędzić resztę życia. Ucieka sprzed ołtarza i trafia do lasu, gdzie schronienia udziela jej dwóch tajemniczych mężczyzn. Pisarz Gareth szybko zostaje jej przyjacielem, ale Jothan traktuje ją z nieufnością, utrzymuje bliższe relacje z wilkami niż ludźmi… a Mythlen zaczyna się obawiać, że jest on legendarnym topielcem. Podobnie jak poprzednia dylogii autorki jest to low fantasy, więc mamy tu fikcyjny świat, ale praktycznie bez magii, za to przepełniony legendami i różnymi wierzeniami. Nie jest to coś, co czyni bohaterów potężnymi, został tu poruszony temat przesądów, które potrafią zniszczyć komuś życie, manipulacji tłumem i szukania ,,wroga”, na którego można zrzucić winę za wszystko. To kolejna czytana przeze mnie w ostatnim czasie książka, gdzie mamy niejako ,,powrót do natury” – zaszycie się w głuszy, z wilkami i książkami, z dala od ludzi, którzy oceniają i potępiają. Wątek polityczny nie jest tak rozbudowany jak w ,,Dziedzicu kłamstw”, czego żałuję, ale i tak epizodycznie dostajemy tu ciekawy obraz kraju, w którym lud nie potrafi się zbuntować i pokornie godzi się na decyzje władcy, które mogą być katastrofalne. Wynika z tego refleksja, czy warto być ,,kamieniem rzuconym na szaniec” i poświęcać się dla społeczeństwa, które tego nie doceni, a wnioski wcale nie są takie oczywiste. Jednak nie da się ukryć, że ,,Stalowe róże” to przede wszystkim historia miłosna. Na Wattpadzie wątek romantyczny zdobył moje serce, ale mój gust trochę się zmienił przez te kilka lat, więc trochę się obawiałam. W końcu mamy tu wątki, których obecnie nie lubię – enemies to lovers, miłość do bad boya, trójkąt miłosny. Jednak nadal uważam, że te wątki są ograne dobrze. Wprawdzie teraz, kiedy jestem starsza, uważam, że Jothan chwilami był zbyt chamski i buńczuczny wobec Mythlen, ale nadal nie doszło tu do jakichś bardzo toksycznych i problematycznych zachowań. Ta ,,złowrogość” Jothana wyraża się bardziej w izolowaniu od ludzi i zamykaniu w sobie, niż kreowaniu się na wielkiego macho, co troszeczkę przypomina mi Heathcliffa z ,,Wichrowych Wzgórz”. Jego historia jest przejmująca, a reakcja odpowiednio umotywowane. Samo uczucie między głównymi bohaterami płynnie przechodzi od kłótni i nieufności, przez niechętne utrzymywanie kontaktu i powolne trzymanie swojej strony, aż po coś głębszego. A chemia między Jothanem i Mythlen jest zjawiskowa i wywołuje szybkie bicie serca, chociaż nie ma tu typowych scen erotycznych. Co do trójkąta, to można spekulować, czy Gareth też poczuł coś do Mythlen, ale nie jest to pokazane w jakiś ,,chamski” sposób, nie ma tu ciągłego lawirowania między dwoma panami i ich pokornego czekania na decyzję bohaterki. Zdecydowanie ważniejsza jest relacja Jothana i Garetha, którzy są bardzo różni, ale niesamowicie się wspierają i są prawdziwymi braćmi. Akcja jest dość powolna, przez większość czasu skupiamy się na rozmowach i próbach przeżycia trójki postaci, nie każdemu przypadnie to do gustu, ale jeśli tak jak ja polubicie tę ,,paczkę” i uwierzycie w ich relacje, to myślę, że taka spokojna atmosfera wystarczy, by Was wciągnąć. Jeśli szukacie powolnej, ale bardzo klimatycznej i barwnie napisanej fantastyki ze świetną chemią między bohaterami, to serdecznie polecam. Co do zakończenia, to pamiętam, jak za pierwszym razem bardzo mnie zaskoczyło, rzadko spotykam się z takim zabiegiem. Moim zdaniem łamie pewne schematy myślenia o typowych protagonistach, ale więcej nie zdradzę. ,, Ludzie są jak róże(…) Róże ze stali. Mimo że powinni być piękni, ranią.”