Stalin. Terror absolutny

Czytając tytuł tej książki - "Stalin. Terror absolutny" mamy nieodparte wrażenie iż będzie to kolejna biografia naszego ulubionego Gruzina. Otóż nic bardziej mylnego! Niemiecki historyk o swojsko brzmiącym nazwisku Baberowski i znacznie ciężej strawnym imieniu Jörg (praktycznie niemożliwym do prawidłowego przeczytania, przez rodaków w świecie niebywałych). Popełnił był fenomenalną analizę systemu politycznego obowiązującego w "Kraju Rad" pomiędzy zgonami jego dwóch "światłych" przywódców... Liderzy owi to oczywiście wódz rewolucji tow. Władimir Iljicz Lenin i jego nieomal boski następca tow. Josif Wissarionowicz Stalin (ciekawe dlaczego obaj dranie ukrywali się pod fałszywymi nazwiskami?) Ad rem: "Stalinizm był dyktaturą podporządkowania, która w wojnie skierowanej przeciw własnemu narodowi przekroczyła wszelkie granice. Dyktaturę tę zrodziła nie idea, lecz powstała sytuacja." Jasne jest dla mnie, że autor, który stawia tego typu tezy, postara się je jakoś udowodnić... i udowodnił. Na tych 600 stronach, przytacza tyle analiz historycznych, politycznych, gospodarczych, socjologicznych, antropologicznych, psychologicznych że człek aż gubi się w tej obfitości. Udało mu się również dotrzeć do wielu archiwów, kronik i dokumentów z epoki. Często także cytuje wypowiedzi ówczesnych prominentów, czekistów, katów, ale i ofiar. Baberowski obnaża też cynizm Stalina i jego czerwonej świty, rozwiewa wątpliwości co do istoty systemu, pokazuje jak rodził się kult jednostki. Stalinizm był chyba najbardziej drapieżnym systemem władzy, a sam Stalin zantagonizował społeczeństwo sowieckie do tego stopnia, że od wierchuszki aż po prostego robotnika, wszyscy byli przeciwko wszystkim i NIKT nie czuł się bezpieczny... Rękoma swych pomagierów, za pomocą terroru na niewyobrażalną skalę, zmienił paradygmat, wywrócił ludzi na lewą stronę i stworzył nowy gatunek - homo sovieticus. Gatunek którego głównym motywatorem był strach, który zapomniał co to przyjaźń, czy zwykła ludzka życzliwość. Gatunek zdemoralizowany i apatyczny, nienawidzący wszystkiego co obce... Nie jest to łatwa książka, a i autor swym dość suchym, rzeczowym tonem nie ułatwia nam zadania. Ba, nawet kiedy już pojawia się anegdota, to dziwnie jakoś, nie jest wcale zabawna... "Stalin sprawiał wrażenie czerpiącego satysfakcję z faktu, że jest panem życia i śmierci. Czasami wołał z okna do wyprowadzanych z mieszkań, dodając im odwagi, choć niemal przed chwilą osobiście wydał polecenie ich aresztowania." Stalinizm, do dziś budzi dreszcz grozy ale i zmusza do myślenia, do rozliczenia się z tym co w nas, i może do odnalezienia istoty człowieczeństwa... Polecam, choć nie jest łatwo...