Srebrzysko. Powieść dla dorosłych

Nigdy nie zawiodłam się na prozie Stefana Chwina i tak było również podczas lektury "Srebrzyska". Na okładce nie znajdziemy żadnych informacji zdradzających, o czym jest ta powieść. I to bardzo pomysłowy chwyt, gdyż intryguje i zachęca do czytania. Po kilkunastu stronach zaczynamy kojarzyć pewne zdarzenia, autentyczne postacie i sytuacje. Nieco później wiemy już na pewno, kto stał się inspiracją do stworzenia głównego bohatera (nie będę zdradzać, kim jest ta postać, gdyż popsułabym potencjalnym czytelnikom lekturę). O czym opowiada "Srebrzysko"? To, oczywiście, historia Piotra, człowieka będącego na świeczniku. Poznajemy i jego bieżące losy, i przeszłość, gdyż treść obfituje w interesujące retrospekcje. Przede wszystkim jednak książka Chwina jest opowieścią o współczesnej Polsce, o świecie polityki, mediów oraz zwykłych ludzi, którzy okazują się podatni na manipulacje. Autor w bezlitosny, ale i groteskowy, ironiczny sposób wyszydza bałwochwalczy stosunek do mediów żerujących na ludzkim nieszczęściu, epatujących przemocą, aferami i sensacją. Prym wiedzie w tym dziennik "Faktor" i nietrudno się domyślić, że pod tym tytułem kryje się "Fakt". Podobnie rzecz ma się z telewizją, która dla wielu odbiorców jest jedyną i niewyszukaną rozrywką. Suchej nitki nie zostawia autor na niektórych dziennikarzach i programach publicystycznych, na idiotycznych serialach i tandetnych widowiskach spod znaku reality show. Jednocześnie Chwin pokazuje, jak na telewizyjną papkę reagują ludzie, jak dają sobą manipulować, jak podatni są na informacje o cudzym nieszczęściu. Wyłania się z tego obraz przerażający, gdyż uświadamiający, jak wielką siłą są media, które mogą w kilka godzin wykreować kogoś na tzw. "gwiazdę", ale mogą również zniszczyć człowieka, zlinczować go i złamać mu życie. Dla mnie "Srebrzysko" jest też powieścią o nienawiści. Istnieje ona i ma się świetnie w świecie polityki, w większości środowisk zawodowych, zwłaszcza tych, które opierają się na rywalizacji. Nieraz nie zdajemy sobie nawet sprawy z tego, jakie żniwo nienawiść potrafi zebrać i jak niskimi instynktami potrafią kierować się ludzie, także ci, których powszechnie uznaje się za uczciwych i inteligentnych. Wielką zaletą książki jest jej język - niezwykle bogaty, dynamiczny, doskonale współgrający z treścią. Chwin raz pisze refleksyjnie, niemal lirycznie, innym razem bywa dosadny, bezlitośnie realistyczny. Przepiękne są zdania budowane przez gdańskiego pisarza, można upajać się nimi i podziwiać kunszt autora, który operuje słowem jak mało kto ze współczesnych polskich prozaików. Przyznam, że zamierzałam dozować sobie lekturę "Srebrzyska", by jak najdłużej się nią cieszyć, ale nie udało mi się to - pochłonęłam całość niemal jednym tchem, gdyż trudno było mi oderwać się od pasjonującej treści i oczarowującego stylu. Polecam z czystym sumieniem!