Spuścizna

"Duchy to tylko ludzie, którzy albo nie są gotowi, albo nie mogą przejść dalej". W życiu Sonyi dzieje się dużo. Najpierw bolesna zdrada ze strony mężczyzny, z którym planowała przyszłość, później utrata pracy, a na końcu wiadomość o tajemniczym spadku, który wywraca jej świat do góry nogami. Sonya dowiaduje się, że jej ojciec miał brata bliźniaka, o którego istnieniu nigdy nie słyszała. Co więcej, to właśnie ona zostaje jego jedyną spadkobierczynią. Wiktoriańska rezydencja położona na malowniczym wybrzeżu Maine może należeć do niej, ale pod jednym warunkiem, musi zamieszkać w niej przez co najmniej trzy lata. Po życiowych zawirowaniach taka zmiana wydaje się kuszącą perspektywą. Sonya postanawia więc rozpocząć nowy rozdział i przenieść się do odziedziczonej posiadłości. Na miejscu szybko przekonuje się jednak, że nie jest jedyną mieszkanką domu… Początkowo przez książkę dosłownie się płynie. Historia wciąga, a kolejne tajemnice skutecznie podsycają ciekawość. Niestety z czasem tempo wyraźnie zwalnia. Coraz częściej pojawiają się powtórzenia tych samych wydarzeń relacjonowanych kolejnym osobom i bardzo szczegółowe opisy pracy zawodowej Sonyi czy codziennych obowiązków. Nie sposób jednak odmówić autorce talentu do budowania klimatu. Mroczna, gotycka posiadłość, rodzinne sekrety, duchy i atmosfera niewielkiego nadmorskiego miasteczka tworzą niezwykle sugestywne tło dla całej historii. Łatwo zanurzyć się w tym świecie, a wątki z przeszłości wzbogacają opowieść. Mimo kilku słabszych momentów czytałam tę książkę z dużą przyjemnością. Styl autorki jest lekki i angażujący, a tajemnice sprawiają, że nieustannie chcemy poznać odpowiedzi na kolejne pytania. Obok romansu i thrillera pojawiają się elementy fantastyczne oraz wątki paranormalne. I to zakończenie! Finał zrobił na mnie ogromne wrażenie. Zdecydowanie muszę sięgnąć po drugi tom. Polecam!