Sprawiedliwość owiec

Wznowienie słynnej powieści Leonie Swann niezwykle mnie ucieszyło, bo jakoś wcześniej nie udało mi się sięgnąć po książkę, która zachwyciła miliony czytelników na całym świecie. I mogę rzec jedno - w moim przypadku stwierdziło się porzekadło: „lepiej późno niż wcale”, gdyż „Sprawiedliwość owiec” zapewniła mi kilka dobrych godzin wspaniałej rozrywki. Leonie Swann zaskakuje miłosników kryminału, zwolenników Herculesa Poirot, Panny Marple, Sherlocka Holmesa, Harrego Hole, czy naszego rodzimego Forsta, powierzeniem śledztwa grupie detektywów. I to jakim! Detektywom czworonoznym a może raczej parzystokopytnym, bowiem to owce pasące się na irlandzkich pastwiskach biorą w swoje kopyta rozwiązanie zagadki zaskakującej śmierci ich pasterza - Georga. Obdarzone niezwykłym węchem, dobrym wzrokiem, energią i spostrzegawczością prowadzą wnikliwe dochodzenie. „Szpadel to nie choroba” - już pierwsza strona powieści przynosi wnikliwą analizę stanu rzeczy, przeprowadzoną przez Sir Ritchfielda i nawołanie do wykrycia sprawcy tej straszliwej zbrodni i wymierzenia sprawiedliwości. Wrzosowata, Chmurka, Matylda, Otello i inni członkowie stada, angażują się w śledztwo na całego, co należy docenić, bowiem zwykle zajmują się jedynie uzupełnianiem trawy w swoich uroczych pyszczkach. Są przy tym niezwykle zabawne, dowcipne, a spojrzenie na świat ludzki z ich perspektywy ukazuje nam wiele prawd o nas samych. I czasami aż można się zdziwić, że zwierzęta, a juz napewno owce, są mądrzejsze od ludzi. Misterna zagadka, kryminalna intryga, niezwykły humor, barwne osobowości ubrane w wełniane kubraczki sprawiają, że powieść Leonie Swann chce się pożreć na poczekaniu. Doskonale się to czyta, wyśmienicie się przy tej lekturze odpoczywa a na koniec, można nawet pożałować, że po zarwanej nocce trzeba wstać do pracy zamiast udać się na zielone pastwisko.