Społeczeństwo zmęczenia i inne eseje

Koniec roku upływa mi pod znakiem gatunków, po które nigdy nie sięgam: publicystyki i biografii. Zacznijmy od "Społeczeństwa zmęczenia" Byung-Chul Hana. Główna teza Hana brzmi: żyjemy w "społeczeństwie osiągnięć", które nade wszystko ceni pozytywność i odrzuca koncept Innego na rzecz postawy typu "każdy inny wszyscy równi". Filozof bada wpływ takiego punktu widzenia na nasz stosunek do pracy, miłości, polityki, działalności internetowej, nauki, informacji, ciała i zdrowia czy cierpienia i bólu. Człowieka będącego "podmiotem osiągnięć" Han wielokrotnie określa jako tego, który jest "zbyt żywy, żeby umrzeć i zbyt martwy, żeby żyć", wobec czego jego egzystencja sprowadza się do przeżycia (w znaczeniu: przetrwania). Ponieważ nie ma już miejsca na negatywność, to presja osiągnięć płynie z wewnątrz - jednostka staje się sama dla siebie zarazem katem i ofiarą. Archetypem uosabiającym ten stan jest Prometeusz, zniewolony marzeniem o wolności i skazany na nieustanne ataki swojego alter ego - orła wyjadającego wątrobę. W tej mentalności Han widzi przyczyny współczesnej epidemii depresji i narcyzmu. Panie Hanie, myślę sobie, jak wyjść z tego kołowrotka autoprzemocy? Gdzież jest, poeto, ocalenie, że tak zapytam Miłoszem? Wierzę, że znajdę odpowiedź w innej książce Hana: "Duch nadziei", po którą na pewno sięgnę, bo diagnozy Hana ze "Społeczeństwa zmęczenia..." są tyleż trafne co przygnębiające. Chciałabym znaleźć wyjście.