Spisane własną krwią (Elegancka edycja)

Rok 1778. Francja oficjalnie rzuca rękawicę Wielkiej Brytanii, armia brytyjska w pośpiechu opuszcza Filadelfię, a tuż za nią, niczym cień, podąża Armia Kontynentalna. W tym historycznym kotle spotykamy postacie formatu samego George’a Washingtona – i to z takimi smaczkami jak jego słynne, drewniane zęby, które dodają mu niezwykle ludzkiego rysu. Jamie, niemal tradycyjnie, daje się wciągnąć w wojenną machinę, podczas gdy Claire robi to, co potrafi najlepiej: łata ludzkie życie na polach bitew, w tym podczas tej najkrwawszej, pod Monmouth. Równie gorąco robi się w XX wieku. Ktoś wpada na trop tajemnicy podróży w czasie i za wszelką cenę chce wykorzystać wiedzę Brianny oraz Rogera. Bohaterowie znów muszą zaryzykować przejście przez kamienie, ale tym razem los rzuca ich dalej, niż ktokolwiek mógł przypuszczać – lądują w przeszłości jeszcze głębiej niż Claire za pierwszym razem co samo w sobie jest świetnym posunięciem narracyjnym, bo dzięki temu znów spotykamy starych znajomych z samego początku sagi. Narracja nie ogranicza się jednak wyłącznie do Claire i Jamiego. Równie istotne stają się wątki lorda Johna Greya, Młodego Iana oraz Williama. To dla nich czas fundamentalnych zmian: zawierania małżeństw, narodzin kolejnego pokolenia i bolesnych konfrontacji z prawdą o własnym pochodzeniu. Relacja głównych bohaterów niezmiennie trwa, choć teraz musi mierzyć się z coraz częstszymi, bolesnymi pożegnaniami.... Cennym dopełnieniem tego wydania jest szczegółowe drzewo genealogiczne klanów MacKenzie, Fraser i Randall. Choć kunszt Diany Gabaldon sprawia, że zawiłości rodzinne są zrozumiałe same w sobie, możliwość prześledzenia tych powiązań na schemacie daje ogromną satysfakcję. Warto docenić autorkę za to, jak przejrzyście prowadzi tak monumentalną, wielowątkową kronikę rodową. A co do zakończenia, to już czyste, czytelnicze okrucieństwo. Ten tom pozostawił mnie w całkowitym zawieszeniu. Na szczęście nie muszę podzielać losu czytelników, którzy latami czekali na kontynuację. Dziewiąty tom spoziera na mnie z regału i głośno „woła” o przeczytanie. Nie zamierzam kazać mu czekać ani chwili dłużej...