Solo

Choć na co dzień nie jestem fanką opowiadań i zazwyczaj wybieram dłuższe formy literackie po najnowszy zbiór Zośki Papużanki zatytułowany "Solo" sięgnęłam bez wahania. Od lat, kiedy to przeczytałam książkę "On" uważnie śledzę jej twórczość i niezmiennie podziwiam wyjątkowy kunszt tej pisarki, która po raz kolejny udowadnia, że posiada niezwykły dar prześwietlania ludzkiej duszy. "Solo" to traktat o samotności, rozumianej jednak nie jako prosty brak towarzystwa. Zośka Papużanka w swoich opowiadaniach mówi zarówno o samotności z wyboru, która jest forma azylu i odzyskiwania siebie jak i tej najbardziej dojmującej, przeżywanej w tłumie, małżeńskim łóżku czy wspólnym stole. To, co w tej książce przyciąga najsilniej to język - gęsty, niebywale precyzyjny i na wskroś poetycki. To już znak firmowy autorki, która potrafi zaczarować słowem każdą, nawet najprostszą historię. Jej opowieści nie są oczywiste. Buduje je z nastrojów, drobnych gestów i rytmu zdań, który raz bywa rwany i nerwowy by za chwilę płynąc spokojnie i zmuszać czytelnika do zwolnienia tempa i delektowania się tym. Bohaterki "Solo" to kobiety, które każda z nas mogłaby spotkać w lustrze. Są zmęczone społecznymi oczekiwaniami, pogodzone z losem i tylko czasem buntują się pragnąc żyć po swojemu. Autorka z ogromną empatią, ale też szczerością, opisuje ich codzienność. Czytając te opowiadania ma się wrażenie uczestniczenia w czymś intymnym, co sprawia, że każda kobieta odnajdzie tu odbicie własnych lęków i pragnień. To literatura najwyższej próby, która nie daje łatwych odpowiedzi ani taniego pocieszenia. Każde opowiadania czyta się powoli, bo każde zostawia w czytelniku ślad, zmuszając go do konfrontacji z własnym ja. Polecam. Audiobook (czytała Agnieszka Przepiórska)