Sodomion

"Sodomion” to, niestety, mało udana antologia, w której skład wchodzą 4 opowiadania science-fiction, 4 fantasy i 3 obyczajowe. Pierwsze dwa nie zrobiły na mnie zbytniego wrażenia, ale nie były najgorsze. Trzecie za to, „Powrót robinsona”, bardzo mi się spodobało, i napełniło entuzjazmem, że od teraz będzie już tylko lepiej. Niestety srogo się zawiodłam, bo kolejne opowiadania były całkiem nieinteresujące. Dopiero jedno z ostatnich, „Inquisitor”, okazało się znacznie lepsze od reszty. Ogółem jednak nie jestem usatysfakcjonowana z tej lektury – oprócz dwóch dobrych opowiadań pozostałe albo są napisane w taki sposób, że nie przykuwają niczym szczególnym uwagi, albo ich treść (przynajmniej dla mnie) jest na tyle chaotyczna i pełna różnych odwołań, że przez to nieco traci sens. Rozwiązania fabularne także pozostawiają wiele do życzenia, a sam język narracji jest ledwie poprawny i zupełnie nie wciąga. Cały zbiór został skompilowany na podstawie klucza tematycznego, tj. wszystkie opowiadania dotyczą seksu i/lub miłości. Wydaje mi się, że autor starał się zawrzeć w nich jakieś przesłania moralizatorskie, czy refleksje o życiu, ale z uwagi na nieciekawą narrację nie zapadają odbiorcy w pamięć ani za bardzo nie dają do myślenia. Nie podobała mi się także ich różnorodność gatunkowa, która moim zdaniem dodatkowo mąci ogólny odbiór całości, powodując, że mimo zbieżnej tematyki są zbyt niespójne: najpierw opowieści zawierające wątki wysoko rozwiniętej technologii przyszłości i podróży międzygwiezdnych, potem nagle jakieś „mixy” legend biblijnych z elementami późniejszej literatury, następnie historie fantasy, a na końcu zwykłe dramaty obyczajowe. W mojej opinii trzymanie się jednego gatunku pozwoliłoby odbiorcy na lepsze wczucie się w klimat tworzony przez autora, a tak ta rozmaitość tylko niepotrzebnie wytrąca czytelnika „z rytmu”. W dodatku niektóre z opowiadań posiadają w środku ilustrację, a inne nie, co przywodzi mi na myśl podejrzenie, że być może wydawnictwo nie chciało publikować czegoś zbyt cienkiego, więc dodało do tych ilustrowanych resztę w celu poprawy objętości, nie bacząc na to, czy wszystko na pewno do siebie pasuje. Dobrnęłam do ostatniej strony tej antologii z ulgą, że to już koniec, bo przez większość czasu raczej mnie nużyła – a szkoda, bo jak autor zaprezentował poprzez wspomniany przeze mnie „Powrót robinsona”, naprawdę potrafi mieć ciekawy pomysł i dobrze go opisać. Oprócz tego opowiadania zatem uważam, że zbiór nie jest warty poświęcania mu czasu, bo raczej nie dostarczy rozrywki, a jedynie sfrustruje i znudzi czytelnika.