Sny umarłych 2023. Polski rocznik weird fiction

Czytane w ramach wyzwania #umarliwciążśnią "An Drochshaol" Filip Duval Chciałabym Wam opowiedzieć parę słów o opowiadaniu, które emocjonalnie posiekało mnie na kawałeczki. 🥺 Głód, który ściska trzewia. Głód, którego nie ma czym ukoić... Skromna chatynka, leżąca kobieta, chłopiec i ojciec. Bezzębne, kościste twarze...I wielki głód stanowiący istotę opowieści. Czy da się jeszcze w obliczu głodowej śmierci zachować ludzkie odruchy? Gdy tak łatwo na pobratymców patrzeć jak na pożywienie... Czy można pozostać człowiekiem, gdy śmierć osiada na karku? Głód doprowadzający do obłędu, gdzie zęby w malignie zdają się być ziarnami niosącymi nadzieję... to opowiadanie was nie porwie. Ono wyciśnie do sucha. Mocno wbiło mi się w czaszkę i nieprędko z niej wylezie. Oblepiło smutkiem, brudem beznadzieją. Autor ma lekkie pióro, bogatą wyobraźnię i jest bardzo przekonujący w tym, co tworzy. Polecam! Cymierman" Krzysztof Rewiuk Oto kolejne świetne opowiadanie, które utkwiło w mojej głowie. Przedziwna więź z wiatrakami małej Hendrikje. I tajemniczy, olbrzymi przybysz w holenderskim, nadmorskim mieście... będący zarazem zapowiedzią czegoś złowieszczego. Wraz z wiatrem niesie się coś... Tajemnicze wiatraki pełne ukrytej symboliki. Czas i przestrzeń zdają się tkwić w swoistej bańce zawieszenia. Bardzo intrygujące i takie świeże! Gorąco polecam! Od razu "Olvido" wleciało na kolejny stosik do czytania. I tym bardziej się cieszę, że Autor dołączył do IX-tkowej stajni. Na ten rok zapowiadane są: "Jeden kamień" i "Drugie królestwo". "Nieznośny trud" Sylwia Wełna Tym razem chciałabym Wam opowiedzieć o opowiadaniu, które sprawiło, że poczułam się krucha jak nigdy i chwilowo zaburzyło spokój ducha, pozostawiło mnie w swoistym stuporze. Przemijalność czasu, maluczkość człowieka wyzierają tutaj z każdej linijki. Jesteśmy pyłkiem, który wraz z wiatrem/czasem się unosi, a u kresu życia opada i osiada w ziemi... Po nas nadejdą kolejni, a po nich następni... A świat będzie niewzruszenie trwał i trwał, a my kiedyś przeminiemy... Tak, to jest mocne! I pozostawia ślad w duszy. Niedawno byłam w Krypcie Kapucynów w Brnie, tam przed wejściem była tabliczka z łacińską sentencją "Tu fui, ego eris", czyli "Czym jesteś, ja byłem" - i muszę powiedzieć, że ona nadaje się na podsumowanie tego opowiadania. Odwieczny los jest nieubłagany. Polecam! Cdn.