Sny pachnące igliwiem

Książka jest kontynuacją powieści „Sny pachnące poziomkami” Wioletty Piaseckiej. Lena wyszła za Kamila i jest na pierwszym roku leśnictwa w SGGW w Warszawie. Niestety niezbyt dobrze znosi rozłąkę z mężem, Warszawa ją przytłacza a serce wyrywa się do leśniczówki. Z jednej strony chce zrealizować swoje marzenia, z drugiej zaś cały czas pamięta o słowach ojca, że ma być do siebie dobra. Postanawia zrezygnować ze studiów dziennych i przenieść się od kolejnego semestru na studia zaoczne do Tucholi. Z jej decyzji cieszy się nie tylko Kamil, lecz także Małgorzata Lebioda, która bardzo pomogła jej po śmierci ojca i przygarnęła pod swój dach. Niespodziewanie Lena dostaje także propozycję pracy w nadleśnictwie. Jednakże tuż przed Wigilią wszystko zaczyna się komplikować a Lena spotyka córkę swej macochy Iwonkę. Jak potoczą się dalsze losy Leny i Kamila? Książka czyta się w miarę dobrze, jednak nie powiem, że jest to jedna z lepszych pozycji autorki. Z jednej strony Lena jest jakby dorosła z drugiej strony jej decyzje są strasznie dziecinne i nieprzemyślane. Przez cały czas Lena działa pod wpływem chwili i impulsu. Niby ma męża jednak z nim nie rozmawia o tym jakie on ma zdanie na dany temat, lecz tylko przedstawia mu swoje stanowisko i stawia przed faktem dokonanym. Troszkę mam wrażenie, że autorce zabrakło pomysłu, na dalsze losy bohaterów. Wszystko sprowadza się do kwestii – żyli długo i szczęśliwie a dodany jest tylko wątek małego chłopca Wojtka, który sam z siekierą wyrusza po choinkę. Książkę oceniam na 6,5 pkt.