Sny i kamienie

Luźny strumień świadomości i myśli. Trudna proza: bez dialogów, bez jakiegoś punktu zaczepienia. Przemyślenia, które podążają kilkoma ścieżkami. Refleksyjna, nostalgiczna, dla większości pewnie niezrozumiała, zresztą dla mnie też. Czytanie (czy w moim przypadku słuchanie) to była droga przez mękę (dobrze, że taka krótka). Słuchając cały czas zastanawiałam się czy to ociera się bardziej o filozofię czy grafomaństwo. Mogę wyróżnić kilka wątków, które mi się nasunęły: powstanie świata, postępująca urbanizacja, ochrona przyrody, zdrowie psychiczne, komunistyczna wersja miasta, kilka luźnych uwag dotyczących Nowego Jorku, Paryża, Londynu, Berlina czy Wenecji. Nie wiem czy gdybym czytała tę książkę w formie papierowej, to większa uważność spowodowałaby lepsze zrozumienie teksu. W moim odczuciu lektorka i tak dokonywała cudu, by utrzymać moją uwagę. Prawdę mówiąc nie mam ochoty tego sprawdzać.