Śniadanie u Tiffany'ego

Truman Capote pisarz niewątpliwie doskonały, przekonałem się o tym po przeczytaniu powieści „Z zimną krwią”, ale „Śniadanie u Tiffany'ego” nie wywarło już na mnie takiego wrażenia, prawdę mówiąc jest to powieść w zasadzie o niczym specjalnym, ot powiastka o młodej, głupiutkiej, naiwnej dziewczynie, utrzymującej się z bliskich kontaktów z mężczyznami, przy czym najważniejszym czynnikiem w tych kontaktach jest, aby byli bogaci i wpływowi. Jedynym usprawiedliwieniem dla tej młodej istoty, której życie przecieka przez palce -jest jej traumatyczne dzieciństwo, umiejące skrzywić osobowość i sprowadzić człowieka na rozstaja dróg gdzie trudno znaleźć tę właściwą ścieżkę. Prawdę mówiąc, Truman Capote stanął na wysokości zadania pod względem czysto technicznym, książka (konkretnie „Śniadanie u Tiffany'ego”) napisana jest dobrze, dialogi bardzo dobre, narracja mistrzowska, niby wszystko super jednak jakieś to takie banalne i z lekka nijakie brak czegoś, co by mogło czytelnika zaskoczyć, zadziwić, zachwycić czy zniesmaczyć. Całość, prawdę mówiąc- bezsmakowa ani kwaśne, ani gorzkie, ani słodkie, ani słone.