Smutku nie cenią w Neapolu.

Powiedzieć o tej książce, że to przewodnik, to dla niej wielka obraza, bo ona jest zdecydowanie czymś więcej. :) To smakowita, wyrafinowana i szalenie ciekawa wycieczka po mieście, które do tej pory stanowiło dla mnie tajemnicę. Od teraz Neapol będzie mi się kojarzył z czymś więcej, niż tylko z pizzą i pięknymi widokami.;)) Dorota Ceran jest zafascynowana Neapolem i to widać od pierwszych stron książki. W niesamowity sposób potrafi jednak przelać ten entuzjazm na czytelnika. Razem z nią przemierzałam uliczki Neapolu, zwiedzałam podziemia i charakterystyczne miejsca, niemal czułam aromatyczny zapach pizzy i espresso. Autorka nie skupia się jednak tylko na fizycznej stronie miasta. Niezwykle przyjemnym, niemal gawędziarskim stylem prezentuje historię Neapolu, mentalność jego mieszkańców i symbole, tak charakterystyczne dla tego miejsca. Daje też wiele praktycznych porad i naprawdę z wielką chęcią kiedyś z nich skorzystam, bo dzięki tej książce Neapol znalazł się na mojej liście magicznych zakątków, które chcę odwiedzić. Książka niezwykle pozytywnie mnie zaskoczyła. Czyta się ją niczym wytrawną powieść, a radość życia słońce i entuzjazm, wręcz wylewają się z jej stron.;)) Znalazłam w niej tylko jedną wadę – brak kolorowych zdjęć. Książka zawiera w prawdzie liczne czarno-białe fotografie, ale w tak wielobarwnym mieście jak Neapol, stanowią one jedynie namiastkę. Dorota Ceran sprawiła, że podróż do tego włoskiego miasta leży teraz w sferze moich marzeń. A marzenia przecież podobno się spełniają…;))