Śmierć królów

Druga część cyklu o Juliuszu Cezarze nie spodobała mi się już tak jak pierwsza. Jestem trochę zawiedziony. Rozumiem, że w większości jest to fikcja literacka autora, ale znam trochę historię Rzymu i nie lubię mieszania faktów historycznych i umiejscawiania bohatera na siłę w ważnych wydarzeniach tego okresu. Plusy: - kontynuacja historii o Cezarze, drogi jaką doszedł na sam szczyt władzy w Rzymie; - kolejne dwa epizody w życiu młodego JC, niewola u piratów i pokonanie króla Mitrydatesa oraz udział w tłumieniu buntu niewolników pod wodzą Spartakusa; - stopniowe przemiana z młodego chłopaka w twardego legionistę i przywódcę; - pokazanie ludzkich ambicji, bezwzględnej rywalizacji o władzę; - polityczne gierki, intrygi, zdobywanie sojuszników w senacie; - na każdym kroku czai się zdrada, chęć zemsty nie licząc się z kosztami; - pojawienie się postaci Oktawiana (Augusta),jednak był on ze 40 lat młodszy, a nie tylko 10 od Cezara. Minusy: - denerwują mnie nieścisłości historyczne: otrucie Sulli, a zmarł śmiercią naturalną, to nie Cezar z grupą emerytów pokonał Mitrydatesa w Grecji, tylko mniejszego wodza, a w tłumieniu buntu Spartakusa na pewno nie odegrał tak znaczącej roli; - przez takie naginanie faktów, książka traci na atrakcyjności. Ogółem książka dobra, ale liczyłem na więcej.