Śmierć komiwojażera

Na swojej liście nie miałam żadnej amerykańskiej sztuki, ale w końcu padło na "Śmierć komiwojażera" Arthura Millera. Jako ostatnia książka w tym roku. Kurtyna na 2016 więc opada. Trzeba powiedzieć, że tytuł zdradza zakończenie. Poza tym początek sztuki wprowadza atmosferę ciężkości, napięcia, stanowi preludium do niewesołego punktu kulminacyjnego. Czyli wiadomo co się szykuje, więc nam widzom pozostaje tylko przypatrywać się, jak doszło do owego dramatycznego wydarzenia. I czego jesteśmy świadkami? Ojciec rodziny przypominał mi Ala Bundy'ego, raczej niesłusznie. To zagubiony, podłamany i zmęczony życiem mężczyzna, który skutecznie przelał swoje niepowodzenia i wybujałe fantazje na synów. Żona stojąca bardziej za mężem, widzi co się z nim dzieje, ale jednocześnie chyba nie wie wszystkiego. Frustracje, żale, narzekania i samooszukiwanie się to chleb powszedni Nomanów. Symbolizują oni ciemną stronę marzeń, dlatego tak istotne jest znalezienie złotego środka. Równowagi, której każdy potrzebuje. Oczywiście szczegóły się różnią, ale sedno pozostaje takie samo. Przed pisaniem chciałam sztukę ocenić niżej, nie rozumiałam jej fenomenu, no i skąd ten Pulitzer, adaptacje filmowe... po analizowaniu zmieniłam częściowo zdanie, to jest po prostu dobra sztuka według mnie, łatwo się ją czyta. 21 książek z kolejnej listy ogłaszam za przeczytane! W roku 2017 czas na trzecie podejście, czyli literaturę polską - czuję, że będzie ciężko. :D