Smak kwiatów pomarańczy. Rozmowy o kuchni i kulturze

Lubię panią Capponi-Borawska, za ogromną wiedzę i wspaniałe gawędy o jedzeniu. Mam też dużą sympatię do Agnieszki Drotkiewicz. Przez moment wiec utknęłam z dylematem czy być miłym w tym co napiszę, czy szczerym. Króciutkich rozdzialiów jest jedenaście. Najciekawsze sa pierwszy, drugi i ostatni. Przeważaja w nich wypowiedzi Tessy Borawskiej. Tematyka rozmów i mini esejów jest od sasa do lasa. Nic zawartej tu mniej niż skromnej wiedzy nie spaja. Brak przewodniej idei. Chętnie bym sie dowiedziała jaka myśl przyświecała obu Paniom w rozdziałach 'Marnowanie jedzenia' czy 'Moje ciało to moja światynia', bo sa w nich - jak w calości - komunały i wodolejstwo. Młoda autorka sili się w swoich wypowiedziach na filozofowanie, a wychodzi z tego bełkot. Wiele jest 'mądrości' typu: 'Żadne jedzenie nie uchroni nas od śmierci'. Pani Tessa Caponi nie podejmuje zagajeń na temat diety bezmięsnej, wręcz odwrotnie. Niektore opinie jakie pojawiły sie w tej ksiażce są bulwersujące (np. tłumaczenie w jakim celu wg Capponi-Borawskiej dzieci powinny być wożone na wieś). Piękna okładka autorstwa Marii 'Mroux' Bulikowskiej zawiera NIC. Dobre fragmenty stanowią margines kiepskiej całości.