Smak dubajskiej czekolady

“Cza­sem lepiej nie mieszać w przeszłości. Nie warto wyciągać stamtąd historii, które już powinny zostać zapomniane. Przecież to właśnie przez nie człowiek potrafi się rozbić na kawałki drugi raz”. Hania i Radek kiedyś byli małżeństwem. Po rozwodzie każde z nich próbowało posklejać życie na nowo, zapomnieć o dawnych ranach, iść przed siebie. A jednak los bywa przewrotny – niespodziewanie spotykają się w pociągu, siedząc naprzeciwko siebie. Powietrze gęstnieje od niewypowiedzianych słów, niewyjaśnionych żali i bolesnych wspomnień. Wróciły zarówno te dobre chwile, jak i te, które wciąż bolą. Podobny splot wydarzeń spotyka w tym samym pociągu Oliwię i Oskara. Ona – studentka wierząca w uczucia i intuicję, on – chłopak opierający się jedynie na racjonalnych argumentach. A jednak już od pierwszego spojrzenia rodzi się między nimi elektryzujące napięcie. W całej tej historii niebagatelną rolę odgrywa smak dubajskiej czekolady – słodki i intensywny. Życie bywa nieprzewidywalne i pełne niespodzianek… I właśnie za to tak cenię książki Krystyny Mirek. Sięgam po nie w ciemno, bo zawsze wiem, że dostanę całą gamę emocji, wrażeń i wzruszeń. Nie inaczej było tym razem. Akcja rozwija się naturalnym rytmem, stopniowo wciągając w wir wydarzeń, a fabuła jest misternie utkana i dopracowana w każdym szczególe. Autorka z ogromną empatią i wyczuciem oddaje emocje targające bohaterami, nie ocenia ich, lecz pozwala czytelnikowi samemu wejść w ich świat. Bohaterowie są prawdziwi, nieidealni, wielowymiarowi – pełni zalet, ale też słabości. Niby lekka, przyjemna, a jednak nie. Przeciwności losu, jakie zsyła nam życie. Autorka porusza w niej szereg trudnych, złożonych życiowych problemów. To powieść, niosąca ogromne emocje, a skrywane przez lata tajemnice potęgują dreszczyk niepewności. Dojrzałe uczucie, rozwód, rozstanie i uczucie młodzieńcze, szalone, niespokojne. Kontrast, który uderza i zmusza do refleksji. Losy bohaterów są odkrywane stopniowo. Poniesione życiowe porażki, palące wspomnienia, które kłują niczym niezagajona rana. Popełnione błędy, próba ich naprawienia, rozwód, samotne macierzyństwo, niedostatek, brak pracy. Niewypowiedziany, noszony w sercu żal, samotność, tęsknota. Młodość, która ma swoje prawa, a jednak nie każdy może dać się temu ponieść. Okrutny los, który nie oszczędza, zmusza do szybkiego kursu dojrzewania. W powietrzu wyraźnie wiruje zapach dubajskiej czekolady… To piękna, głęboka, bardzo życiowa historia. Pokazuje, że warto wierzyć w nowe początki – nawet jeśli droga ku nim bywa bolesna. Czasem wystarczy tak niewiele, jedna rozmowa, jeden gest… albo kostka czekolady, by otworzyć serce na nowo. Bardzo polecam. https://tatiaszaaleksiej.pl/smak-dubajskiej-czekolady/