Sługa krwi

Tego się nie czyta, to się pożera! Dwieście stron jednego dnia, dwieście drugiego i po książce (podczas gdy moje zwykłe tempo czytania to 50 - 70 stron dziennie). Pan Adam Przechrzta ma wyjątkowo dynamiczny styl: sama akcja, dialogi i odrobina refleksji bohaterów, opisów praktycznie nie ma. Oba wątki bardzo ciekawe, choć miałam trochę niedosytu Samarina, którego wątek był dwa razy krótszy od głównego wątku Rudnickiego. Teraz czeka mnie kac książkowy i narzekanie, dlaczego inni pisarze nie piszą tak jak pan Przechrzta. Czekanie na drugi tom będzie tym trudniejsze, że akcja została urwana w krytycznym momencie (tzw. cliffhanger, a ja za nimi nie przepadam).