Słuchaj, jak szepczę

Ta książka to powtórka pierwszego tomu. Autor napisał o przeżywanej traumie po zaginięciu jedynego dziecka, poszukiwaniach, poczuciu ulgi i smutku gdy ustalono co się z nim stało. A potem zabrał się za jej napisanie …. od nowa. Zaczynając lekturę zastanawiałam się czy mogę liczyć na inne zakończenie niż w tomie pierwszym. Bo jeśli tak….. Póki co, smutku i cierpienia po stracie ciąg dalszy. Doszła tylko tęsknota Tima Blancka za pozostawioną w Sztokholmie Rebecką. Złość i irytację wzbudza u czytelnika ( przynajmniej we mnie) ignorowanie przez Tima faktu, że został ojcem słodkiej Mai. A on to jakby wyparł. Czasami tylko odczuwa poczucie winy. Kiedy rodzi się drugie dziecko gdy pierworodne zaginęło to ile serca masz dla niego? Zastąpi pierwsze? Nie zostanie zauważone bo szukasz zaginionego? Co z twoją rodziną? Dalej w rozpadzie czy kleimy ci się da? I pytanie dodatkowe, do jakiej podłości posunie sie ojciec w poszukiwaniu córki? Na Majorce, w Palmie, Tim pije i czeka na nowy ślad Emme. Zbiera okruszki. Ciekawe gdzie go one zaprowadzą. Jest smutno, przygnębiająco i dołująco. Pod blichtrem raju turystycznego kryją się szczurze nory gangów handlujących kobietami i narkotykami. Dobra książka, ale beznadzieją i smutkiem przytłacza jak olbrzymim kamieniem.