Słowo do ciebie

Miało być „Jedno życzenie” Sparksa, wyszło „Słowo do ciebie”. Historia jakich wiele: kobieta z przeszłością i mężczyzna po przejściach. Oboje mierzą się z własnymi problemami i traumami. Wren chce z dystansu spojrzeć na swoje życie po rozwodzie, szuka spokoju i wyciszenia. Wyjeżdża do chaty ukrytej w górskiej wiosce. Tam zaprzyjaźnia się z mieszkańcami i poznaje tajemniczego, stroniącego od ludzi Andersona. Mężczyzna dźwiga na barkach traumę sprzed 7 lat. Od tego czasu Anderson żyje jakby w zawieszeniu, wiedzie życie pustelnicze, pełne ustalonych rytuałów i wszystko co nie mieści w przyjętych przez niego wąskich granicach uważa za kłopot i zakłócenie uporządkowanego trybu życia. Tak właśnie postrzega Wren. Jest ona intruzem, który z przytupem wchodzi w jego świat i zmienia optykę patrzenia na pewne sprawy. Pod wpływem jej nieustępliwości i w pewnym sensie nawet namolności mężczyzna powoli się otwiera i zaczyna patrzeć na swoje życie pod innym kątem. Trochę to była opowieść o stracie, jej przeżywaniu i sposobach radzenia sobie z nią. Trochę to była opowieść o miłości, otwieraniu się na nowe i szukaniu szczęścia. Między bohaterami nie jest łatwo, więc nie będzie to ckliwa, cukierkowa historia, czasami może być nawet nudna, ale ostatecznie zasługuje na uwagę. Czytałam inną książkę tej autorki „Droga do ciebie” i muszę przyznać, że tamta odpowiadała mi bardziej. Tutaj było trochę chaosu, czasem jakby brakowało pomysłu na to, co w niektórych momentach zrobić z bohaterami, ale nie żałuję spędzonej z autorką niedzieli. Momentami uwierał mnie mało plastyczny, trącący patosem język, ale nie czepiam się. Wygodna kanapa, kocyk i kawa z pianką pomogły złagodzić te małe niewygody stylistyczno-językowe.