Ślady zbrodni. Niemi świadkowie przestępstw

„Obecnie modne jest twierdzenie, że żyjemy w stale inwigilowanym społeczeństwie, ale to nie znaczy, że ludzi śledzi się tylko za pomocą kamer. Mogę ustalić, gdzie byliście, dzięki mikroskopijnym cząstkom na waszych butach.” Pozwoliłam sobie zacytować słowa profesor Patricii Wiltshire, która jest ekolożką sądkową i autorką tej pozycji. Jest poniekąd pionierką w swojej dziedzinie wykorzystywania palinologii (nauce o pyłkach roślin i zarodnikach grzybów) do celów kryminologicznych. Po zakończeniu czynnej kariery postanowiła opisać swoją drogę, która skierowała ją do tropienia śladów zbrodni. Możemy zaobserwować jak jej doświadczenia naukowe z archeologii środowiskowej, wspomnianej wcześniej palinologii, mikrobiologii, botaniki czy mykologii przełożyły się na łączenie ofiar lub sprawców z miejscem przestępstwa. Imponujące jest to, że po zbadaniu wcześniej próbek potrafiła pojechać na miejsce zbrodni i z ogromną dokładnością wskazać, gdzie leżała ofiara. Bardzo doceniam wiedzę zawartą w książce, ale nie jestem do końca usatysfakcjonowana jej lekturą. Wpływa na to fakt, że autorce według mnie zdarzało się niepotrzebnie wydłużać opis pewnych spraw, które dla laika w tym temacie zaczęły brzmieć za bardzo zawile. Zdaję sobie sprawę, że ta literatura faktu bazowała na jej życiu i przez to, że dojście do pomocy przy śledztwach, wzięło się trochę przypadkowo w jej życiu, ale stosunkowo do całości było dużo wstawek z życia autorki i to naprawdę takich szczegółowych od dzieciństwa. Rozumiem, że chciała pokazać jaka droga ją zaprowadziła do miejsca, w którym się znalazła i współczuję jej pewnych wydarzeń, ale nie to mnie do końca interesowało sięgając po książkę. Jestem pod wrażeniem jej dokonań i możliwości jakie daje nam nauka, ale forma przekazania nie była dla mnie na tyle interesująca, bym czytała tę książkę z dużym zaangażowaniem.