Ślady białego księżyca

"Młodzian z sennym spojrzeniem mówił do dziewczynek coś, co wywołało ich zdumienie. Dziewczynka z warkoczykami krzyknęła głośno, ale chłopcy nie usłyszeli słów. Młodzieniec z sennym spojrzeniem roześmiał się i blondas również. Blondas schwycił dziewczynkę z warkoczykami za rękę, ale wyrwała mu ją z niespodziewaną energią i w tej samej chwili obie z koleżanką rzuciły się do ucieczki. Napastnicy byli widać na to przygotowani. W paru susach znaleźli się tuż przy dziewczynkach. Blondas zdzielił pięścią tę z warkoczykami i zerwał z niej wiatrówkę z zielonego plastyku. Tomek skoczył naprzód i w tej samej chwili poczuł na ramieniu chwyt Jędrka. - Spokój, Pilot. - Nie widzisz, co się robi?! - Wleją tobie i mnie i jeszcze nożem oberwiesz. To kozacy. Pryszczaty i jego kompan wyrwali obu dziewczynkom torebki, a kiedy próbowały się z nimi szarpać, blondas odparowywał ataki kopniakami. Cierpliwość Tomka się wyczerpała. Wyszarpnął ramię z uścisku Jędrka i ze strasznym krzykiem: - Bandyci! Na pomoc! - wypadł z krzaków."