Skradziona miłość

Ten, kto nie zna historii własnego kraju, nie jest prawdziwym patriotą. Dlatego też tak ważne jest, aby w ręce czytelników trafiały takie książki, jak te wchodzące w skład cyklu „Otuleni syberyjskim wiatrem”. Pozwalają one nie tylko podążać za losami fikcyjnych bohaterów literackich, ale ukazują również prawdziwe, bardzo ważne dla historii naszego kraju, postaci. Postaci, które niektórym przypominają, a innym ukazują godne naśladowania postawy szacunku do ojczyzny i gotowości stanięcia w obronie jej niepodległości. Wycinki minionych lat ukazane w tle trylogii „Otuleni syberyjskim wiatrem” to również bardzo ważna, wzruszająca i przejmująca lekcja historii. Tak inaczej odbierana, niż ta przedstawiana w szkolnych podręcznikach, ponieważ przepleciona z emocjami i dramatami osobistymi, jakie towarzyszyły jej bohaterom. W cyklu „Otuleni syberyjskim wiatrem” Wioletta Piasecka przenosi czytelników w trudny dla naszego kraju okres historyczny, kiedy przez władze Imperium Rosyjskiego wyciągane były surowe sankcje wobec powstańców, jak również osób, które nawet niewielkimi działaniami wspierały ruchy wyzwoleńcze. Oprócz kar najokrutniejszych, pozbawiających życia, bardzo często wydawane zostawały wyroki wieloletniej zsyłki na Syberię. W trzeciej części cyklu pt. „Skradziona miłość” autorka przybliża czytelnikom losy trzech pierwszych kobiet - Józefy Rzążewskiej, Ewy Felińskiej i hrabiny Pauliny Wilczopolskiej, wobec których zastosowano taką właśnie karę. „Otuleni syberyjskim wiatrem” to jednak nie tylko cykl powieści z rozbudowanym tłem historycznym, to po części również saga rodziny Rzążewskich. Jej członków poznajemy w „Zdeptanych nadziejach” kiedy to wiodą oni stabilne, dostatnie, szczęśliwe - mimo zawieruchy politycznej - życie, tworząc kochającą się i wspierającą rodzinę. Jednak z każdą stroną kolejnych powieści, na Rzążewskich spada coraz więcej nieszczęść, niepowodzeń, trudnych sytuacji. W ostatniej części cyklu, po bardzo dramatycznej serii wydarzeń, i ta rodzina dostrzeże jednak promyk nadziei na odmianę losu i szczęśliwą przyszłość. Fundamentem fabuły „Skradzionej miłości” w dalszym ciągu są losy rodziny Rzążewskich. Ważnym jej elementem jest także motyw zsyłki na Syberię Józi oraz skazanych wraz z nią Ewy Felińskiej i Pauliny Wilczopolskiej. Przez długie lata miały one nie zobaczyć swoich najbliższych, zmuszone były pokonać ekstremalną, wielomiesięczną podróż, w miejscu zesłania spróbować ułożyć sobie kolejne lata życia w niezwykle trudnych warunkach klimatycznych. Każdą z zesłanych czeka na Syberii odmienny los. Przeżyją wiele zagrażających ich życiu sytuacji, doświadczą również ogromu dobrego od zesłańców przebywających już od jakiegoś czasu na Syberii. A może któraś z nich odnajdzie tam miłość? Wszystkie zawirowania życiowe, których doświadczają członkowie rodziny Rzążewskich, skazane kobiety oraz ich bliscy, Wioletta Piasecka doskonale osadziła w trudnych realiach opisanych czasów. Dzięki autorce poznać mogliśmy jak toczyło się codzienne życie w pozbawionej wolności ojczyźnie, jakie panowały wówczas nastroje społeczne, jaki był stosunek rodaków do zaborców. Czytelnikom dane również było poznać niegodziwości carskiego wymiaru sprawiedliwości, ciężaru nakładanych przez nich kar, a co za tym idzie, dramatu wielu rodzin. Pani Wioletta jest mistrzynią ukazywania ludzkich emocji, dzięki autorce czytelnik intensywnie współodczuwa je wraz z bohaterami powieści. Wydawało mi się do tej pory, że dzięki mojemu czytelniczemu hobby, uodporniłam się na przeżycia bohaterów płynące z kart powieści. Jednak przy „Skradzionej miłości” , jak również czytając jej poprzednie części, nie udało mi się powstrzymać łez wzruszenia. Autorce udało się w 100% zrealizować założenia jakie przyświecały jej pisaniu trylogii, które to przedstawiała wiernym czytelnikom w licznych rozmowach. Wioletta Piasecka dołożyła wszelkich starań, aby zachować od zapomnienia wydarzenia historyczne, ale przede wszystkim postaci, tak ważnych w historii naszej ojczyzny. Na pewno pozostaną oni w sercach czytelników. Z żalem żegnam się z bohaterami cyklu „Otuleni syberyjskim wiatrem”, z którymi zdążyłam się zżyć, podążałam razem z nimi trudnymi ścieżkami ich losów. Jednak promyk nadziei na poprawę ich trudnej doli, który pojawił się w końcowej cześć „Skradzionej miłości”, sprawia, że rozstaję się z bohaterami spokojniejsza ich kolejnych dni. Jeżeli macie ochotę na przeczytanie przepięknej opowieści o kobiecej sile, pięknej miłości, niezłomności, nigdy nie gasnącej nadziei, przedstawionej na tle autentycznych wydarzeń historycznych – to sięgnijcie po trylogię Wioletty Piaseckiej. Gorąco polecam!!!