Skoruń

I pięknie mi, i smutno. Pięknie, bo styl zachwyca. Literacka subtelność plus dosadność obrazu prowincji. Codzienność w szorstkich słowach, cedzonych przez pełnych wad ludzi. Tytułowy Skoruń, nicpoń. W poszukiwaniu drogowskazu, który go przez czas dojrzewania poprowadzi. Surowa relacja z ojcem, oryginalne ujęcie pierwszych erotycznych fascynacji. Smutno, bo też mam swoje wspomnienia i czas taki przeżyłem. Książka silnie uderza w struny moich z przeszłości obrazów, chociaż zgoła inaczej dorastałem. Może to inność pozorna? Może każdy dojrzewający chłopak, podobny do drugiego, pryszczatego skorunia obok? Dobrze mi się czytało. Niespiesznie, malowniczo. A moja nuta nostalgiczna, głęboko we mnie grała, i grała poruszona. Grała o przemijaniu.