Skóra motyla

Kiedy czytam takie książki, zastanawiam się, czy istnieją granice sztuki i gdzie one ewentualnie są... Autor występujący jako Siergiej Kuzniecow prawdopodobnie nazywa się zupełnie inaczej. Ludzi o tym nazwisku i imieniu jest w Rosji mnóstwo, a każdy innego zawodu. Kiedy dodamy słowo "pisarz", pojawiają się recenzje tej książki po polsku... Do głównej rosyjskiej nagrody literackiej był tylko nominowany, nie wiadomo w którym roku, więc w wykazie laureatów próżno go szukać. Na okładce jest jeszcze zachęta "Zdumiewająco skomplikowany thriller". No, zależy dla kogo. Od połowy mozna snuć przypuszczenia, co do chwytu dramaturgicznego. I wszystko się sprawdza, mimo mylenia tropów. A co do tych granic... Nie jest to książka dla osób wrażliwych. Nieustające epatowanie okrucieństwem, ze wszystkimi szczegółami seksu BDSM w specyficznym wydaniu oraz zabójstw kolejnych osób, wywołuje po kolejnej stronie już nie obrzydzenie, ale zniechęcanie. Rozwiązanie jest do bólu(akurat tu pasuje, jak ulał)proste i przewidywalne. Zupełnie mnie nie przekonało. Fakt, poznajemy najmłodsze, a już dorosłe pokolenie moskwian, w dodatku bohaterowie pracują w branży modnej, czyli IT. Ale czy oni mierzą się ze swoją "radziecką przeszłością", jak mówi wydawca? W ogóle o niej nie wiedzą, są za młodzi.I wcale jej nie potrzebują. Dodam na koniec, że redaktorom przygotowującym dziełko do druku chyba przyznano określoną liczbę przecinków, zaś tłumaczce - przymiotników określających wygląd bohaterów. Pod koniec trudno było znieść ogryzione paznokcie, potargane czarne włosy oraz chude ramiona.