Skóra i ćwieki na wieki. Moja historia metalu

Dziesięć gwiazdek, bezwzględnie! Tyle dostaje ode mnie ta książka. Nie dlatego że to jakieś wiekopomne dzieło burzące posady literackiego świata - bo tak nie jest. Dostaje za to że dla mnie osobiście jest wehikułem czasu, w który wsiadłem i z przyjemnością wróciłem do czasów które opisuje autor; jak sam "wsiąkał" w metalowy światek. Bo prawda jest taka, że czytając m.in. o fascynacji Jarosława Szubrychta zespołem TSA, o mozolnym zdobywaniu i nagrywaniu kaset, o tym jak rodzic naszywał "telewizor" na katanę - to tak jakbym czytał swoje własne wspomnienia. Bo tak było i samemu się to przeżywało! Te 10 gwiazdek jest też za okładkę książki, jej styl i wymowę - albowiem sam kupowałem 'wyroby' firmy Deck, za każdym razem z wypiekami otwierając co jakiś czas przynoszone przez listonosza koperty, a w nich zestawy nowiutkich okładek do kaset (pamiętam po dziś dzień jaka była pierwsza zakupiona przez mnie - "Innocence Is No Excuse" grupy Saxon...). Ale ta książka jest nie tylko o młodzieńczej pasji autora, jest też swoistym przewodnikiem po świecie muzyki metalowej i jej otoczki, począwszy od tematyki a na projektowaniu logotypów kończąc. Masa anegdot, ciekawostek, barwnych historii z życia muzyków - do wyboru do koloru. Najlepszy rozdział to ten przypominający mroczne wydarzenia z Norwegii, z początku lat 90-tych XX wieku. Człowiek to zna od zawsze, a mimo to czyta się to wyśmienicie w wykonaniu autora. To że on potrafi pisać wiem choćby z lektury doskonałej biografii Vadera. Ale Jarosław Szubrycht już zawsze będzie mi się kojarzył jeszcze z dwiema rzeczami - pierwsza to jego recenzje płyt w "Thrash'Em All". Kupowałem to pismo od zawsze dopóki nie wyzionęło ducha, a recenzje autora to było coś, co czytałem jako pierwsze. Pamiętam taką recenzję, w której skategoryzował metal ze Szwecji, i przy blacku napisał tak: "...nieludzkie napier*&^anie ogniem krzyżowym - krzyż koniecznie odwrócony! - na które patent posiadają Pancerna Dywizja Marduk i Chodząca Zbrojownia Dark Funeral..." - napisał to w bardzo humorystyczny, a jednocześnie idealnie oddający obraz muzyki tych zespołów. I takie właśnie jest pióro autora - cięte ale bardzo adekwatne. Druga rzecz - Jaro.Slav jest 'częścią' jednej z najlepszych płyt w historii polskiego metalu, mianowicie "Dionysos". Znam masę ludzi którzy cenią Lux'ę za ich inne płyty, ale dla mnie to właśnie ta płyta jest ich opus magnum. Jest i będzie. Nie kieruję się teraz pokoleniowym i lokalnym patriotyzmem - rocznikowo dzieli mnie i autora dwa lata, a mieszkam od Dukli niecałe 40 km - ale po prostu stwierdzam fakt. Polecam tę książkę gorąco, bo to naprawdę warto przeczytać.