Skandale angielskich dworów. Prywatne życie arystokracji

„Nie są ważne fakty, ważne, by nie dać się złapać” – kto bogatemu zabroni ?? Życie arystokracji „ciężkie” jest, muszą się sporo natrudzić, aby zaistnieć i się wyróżniać, a przede wszystkim zaistnieć w pamięci zwykłych śmiertelników. Po pierwsze mają być ekstremalnie ekscentryczni, po drugie wydawać tyle pieniędzy za życia, aby ich potomkowie zbankrutowali. Zdjęcie na okładce jest trochę mylące, autor nie tylko zajął się współczesną nam rodziną królewską, ale prześwietlił rody angielskie na przestrzeni wieków. Książka nie jest jakimś spisem dat i postaci, nie jest naukowa jak zaznacza sam autor. Rybarczyk spędził z rodziną kilkanaście lat w Anglii, gdzie zwiedzał posiadłości arystokracji i próbował chyba ich zrozumieć. Mamy, więc rozwody, zdrady, miłostki, śluby z wyrachowania (on dawał tytuł, ona pieniądze),ale także wielkie miłości (królowa Wiktoria). Dość swobodna teza, że świat dużo zawdzięcza arystokracji, do mnie też trafiła. Wielu z tych bajecznie bogatych osób, dokonało odkryć, było podróżnikami, ale też dawało pracę (jeden z diuków budował podziemnie miasto),byli także szaleńcami, nie wiem, czy z racji nudy, czy genów. Z kart wynikają dwie prawdy, ludzie ci stawiali przede wszystkim na doznania seksualne i hazard. Rozwiązłość seksualna była dopuszczalna, wskazana (trzeba było odświeżyć rodowe geny),karany był jedynie homoseksualizm, inne dewiacje uchodziły arystokracji na sucho. Ponieważ bajońskie fortuny nie ograniczały, hazard, gdzie w jedną noc stawiano całe majątki nie były rzadkością, zakłady o dzień śmierci czy jej przyczynę to niektóre przykłady. Rody mające we władaniu tysiące akrów, wsie, drogi, mosty, lasy - bawiły się, bawią i podejrzewam będą bawiły się zawsze.