Siostry z Broniszewic. Czuły Kościół odważnych kobiet.

Pod względem treści i tematyki książka ta jest niezwykle ważna i szczera. Siostry dominikanki podjęły się, wraz z wolontariuszami prowadzenia DPS-u dla 56 chłopców z niepełnosprawnościami, czy to intelektualnymi czy fizycznymi. Siostry, które nigdy nie marzyły o macierzyństwie stały się matkami dla chłopców. Właśnie każdy człowiek jest powołany do rodzicielstwa, nie koniecznie takiego biologicznego. Wywiad z siostrami dotyka tematów opieki nad niepełnosprawnymi i czasem negatywnego obrazu księży czy Kościoła, którzy niby wierzący, a nie koniecznie pomagający tym w potrzebie. Tak jakby to był Kościół w teorii, a nie w praktyce. Siostry są niezwykle czułe i wyrozumiałe dla matek, które zmagają się z opieką nad niepełnosprawnymi dziećmi. Podkreślają, że matki często są same z tą opieką i problemami, nie mają pomocy znikąd. Siostry są w trochę lepszej sytuacji, bo są w grupie. Bardzo piękny obraz Kościoła i zgromadzeń sióstr się tu ukazał, o których zazwyczaj nie mówi się dużo, a które to siostry mają też swoje ludzkie zmartwienia czy problemy. Jestem szczęśliwa, że są tak ludzcy i prawdziwi ludzie w Kościele katolickim.