Siostry. Eseje

Przykro mi niezmiernie, ale książka mi się nie podoba. Idea ciekawa, słuszna, ale wykonanie mnie zmiotło, bardzo negatywnie. Pierwszy esej, który traktuje o depresji jest tak przytłaczający, że nie wiem po co ja to w ogóle przeczytałam. Przynajmniej wiem, że o depresji pewnie już czytać nie będę. Nie wiem, czy to jest dobrze, czy to jest źle, ale tak mi się zdaje, że literatura nie powinna nas zasmucać i sprawiać, że obniża się nasz nastrój; może wzbudzać emocje, ale nie w taki sposób, wydaje mi się, że dołujące treści są zwyczajnie psychicznie niezdrowe. Bardzo trudny dla mnie był ten pierwszy rozdział, nie wyniosłam z niego nic poza poczuciem dojmującej pustki i beznadziei. No, chyba, że taki był zamysł, to udało się. Drugi rozdział nieco lepszy, ale tylko pod tym względem, że nie aż taki depresyjny i mroczny, szkoda tylko, że napisany jak dla dziecka, jako czytelnik czuję się urażona intelektualnie. Trzeci esej najlepszy, ale też w zadzie nie wiem po co, jakaś randomowa historia rozwodu, takiego jak każdy inny. Sorki memorki, nie odnalazłam tu ani jednego zdania dla siebie, nie wiem jaki cel tego wydawnictwa jest. Dla mnie trochę zmarnowanego czasu (na szczęście książka jest cieniutka i czyta się szybko) i emocjonalne przybicie, o taki rezultat.