Siostry

Izabela Szolc głównie kojarzy mi się z dobrym sercem jakie posiada i okazuje je przy pomocy dla zwierząt. Napisała wiele książek, felietonów, opowiadań, ale ja miałam niezwykłą przyjemność przeczytać jej powieść: "Strzeż się psa". Książka, którą miło wspominam. Przyszedł czas na całkiem inną i już mniej lekką lekturę, bo "Siostry" to z całą pewnością nie jest przyjemna, szybka i lekka lektura na miłe popołudnie! Oj nie. Tu poznajemy pisarkę z całkiem innej strony. "Siostry" ukazały się w serii z przyprawami wydawnictwa Smak Słowa. Autorka zabiera nas w podróż do początku XIX wieku w piękne miejsce, mianowicie Jabłonnego Sadu. Trafiamy na piękny dwór wiarusa kampanii napoleońskiej Jana Zygmunta Jabłońskiego i jego żony Paulette. Poznajemy ich dwie córki bliźniaczki: Annę Konstancję oraz Józefinę Marię. Idealnie takie same, a jednak całkowicie różne. Z czasem różnice między nimi pogłębiają się coraz to bardziej, stają się rywalkami. Dwie identyczne kobiety, z odmiennymi poglądami i charakterami - nic dobrego z tego nie wyniknie... Nic więcej nie napiszę, by nie zdradzić szczegółów. "Siostry" są warte przeczytania. Jest to książka, która zrobiła na mnie wrażenie, choć czasami musiałam wrócić i połączyć fakty. Izabela Szolc posługuje się w niej dość bezpośrednim językiem jak i bezpośrednimi i konkretnymi opisami. Poznałam Autorkę z całkiem innej strony i stylu jakim się posłużyła. Przyznaję się, że jestem zaskoczona. "Siostrami" Izabela Szolc zburzyła mi opinię jaką do tej pory o niej miałam. Koniecznie muszę przeczytać inne powieści, by odbudować to co jedną książką zburzyła! Jak piszę rzeczywiście? Czas i kolejne powieści dopiero to pokażą! "Siostry" polecam szczególnie osobom, które lubią historię, tradycję i dobre powieści!