Siostro

Zabiera nas Jaga Słowińska raz jeszcze na wieś. Zabiera nas również raz jeszcze w magię swojego języka. Pulchnego, minimalistycznego, ciągle napędzanego jakimś nieszablonowym chwytem. Czytać ją to zawsze przyjemność. Jej opowieści wymykają się ze ściśle określonych miejsc i czasu. Tak też jest w przypadku „Siostro”. Poznajemy historię Zuszki i Wiśni. Ona i on. Historia jakich wiele. On dominuje, ona ulega. Nic dobrego z tego nie wynika, ale do wszystkiego potrzebny jest czas. Bo miało być pięknie i cudownie, a robi się niebezpiecznie. Wolność Zuszki zagarniania i ograniczana jest, a ona orientuje się, że poruszać się nie ma za bardzo miejsca. I tu pojawia się Malina. Malina pokazuje, że tak być nie musi. Daje przykład, a przykład bardzo pomocny, bo budzi Zuszkę. Co dalej, doczytać sami musicie. Dodam, że w pewnym momencie się nawet wiedźmy stawiają. I wszystko z posmakiem baśni. Bardzo.