Siódme życzenie

Projekt „Drużyna do zadań specjalnych” w wydaniu a’la kultowy boysband Just 5. Zawsze damy rodzimą odpowiedź na zachodnie bestsellery. Do tego rozwijanie projektów, więc pojawiają się też lokalne spicetki… Tylko że każdy projekt kiedyś dobiega końca i zgodnie z zapowiedzią „Siódme życzenie” jest właśnie zamknięciem serii. Zastanawiam się której i o kim, bo jednak spojlerując powiem że nie wybrzmiało wszystko jak grande finale. To co mi towarzyszyło przy czytaniu Siódmego życzenia to właśnie Zamęt. Dwie „konkurencyjne” drużyny jako pierwszoplanowe powodują, że historia każdej z nich na tych 440 stronach nie wybrzmiewa w pełni. Powoduje to dużo Złego. Brakowało mi zanurzenia się w lekturze. Tak, wiem, takie są prawa TEJ serii, ale dlaczego wszystko bierze się z d… eeeee… kapelusza. Żarty już też nie tak śmieszą, gdyż stają się szablonowe. No i do tego zakończenie bez zakończenia. Jakby Mortka zamieniał się z błyskotliwego twórcy w wyrobnika nieco krztuszącego się własnym stylem. Ale nic, taka Dola. Możemy tylko zastanawiać się co przyniesie nam Los.