Signora Ava

Powieść Francesco Jovine jest potoczysta i kolorowa, melodyjna i zmysłowa, słychać w niej śmiech i płacz, szczęk broni i szept zakochanych, jest w niej zapach ziemi i niebo błękitne jak z oleodruku, pod którym zwyczajni ludzie zwyczajnie tęsknią, błądzą borykają się, umierają. Jest to także rzecz o wojnie, konkretnej historycznej: walczą oddziały Garibaldiego z żołnierzami króla Obojga Sycylii. Ale to nie jest batalistyka: wojna wbija się w żywą, ciepłą tkankę spraw ludzkich w tej książce, w jej świąteczność i codzienność jak nóż. Jest czymś obcym, niezrozumiałym, narzuconym, absurdalnym. Uderza ludzi - i książka jest nie o niej, ale o ludziach, których zaskakuje i obezwładnia. Ogólnoludzka - a zarazem bardzo włoska rzecz, bardzo sycylijska: pod upalnym słońcem gwałtowność ludzkich namiętności w baśniowym pejzażu, gdzie brutalność i świeżość uczuć jest pierwotna i odwieczna, gdzie o miłości i walce śpiewa się jeszcze także piękne ballady.