Sierpniowe kumaki

„Sierpniowe kumaki” Ostaszewskiego i Sajkiewicz zapowiadał się jako nasz kolejny polski kryminał. I teoretycznie coś podobnego dostałam. Morderstwa są, przestępstwa gospodarcze, nawet porwania. Tylko nie ma przyjemności z lektury. Gdyby nie nazwiska, mogłabym powiedzieć, że przez książkę przewija się jedna i ta sama postać, żaden bohater nie różni się od pozostałych, brak osobowości jakiejkolwiek. Do tego akcja, która poziomem kojarzyła mi się z powieściami dla młodzieży, jakie czytałam będąc nastolatką, a z których dawno wyrosłam, gdzie bohaterami są niezbyt rozgarnięci i przewidujący kilkunastoletni chłopcy. Tak do końca też nie wiem, o co chodziło w opisanych zbrodniach, a sama powieść zalatywała nudą. Nie polecam innym, sama tez postaram się omijać szeroko nazwiska autorów.