Sierotka

Akcja powieści „Sierotka” dzieje się w pierwszych dekadach PRL-u, ale przez dziedziczność norm kulturowych sięga dużo wcześniej. W powieści opisana została droga życiowa młodej, wiejskiej dziewczyny z Podlasia, robiącej karierę najpierw pomocy domowej, potem uczącej się wszystkiego od podstaw: umiejętności zawodowych, mówienia, poczucia własnej godności, znajomości innych ludzi. Ukazano dziedziczną orkę codziennych kobiecych czynności domowych, ogromną determinację bohaterki, wysiłek i pracę włożoną przez nią w to, aby dorównać innym. Pokazano wysoką cenę, którą zapłaciła za swoje życiowe decyzje. W tle powieści ukazane są realia tamtych czasów: zaradność (handel poza obiegiem, gotowanie i szycie ze wszystkiego, co pod ręką). Jest socjalizacja – tresura z „empatii i kobiecego ciepła”, poczucie obowiązku „bycia miłą” i „bycia ładną”, poczucie obcości i wewnętrznej sprzeczności. I przede wszystkim – przemoc seksualna, też raczej dziedziczna. W tle dominują kwestie „wsiowe-miastowe”, hierarchie kulturowe, paradoksy polskiej „modernizacji”.