Sierociniec janczarów

" Sierociniec Janczarów" to debiut literacki Piotra Gajdzińskiego i zarazem powieść z rodzaju tych, które ocenia się naprawdę ciężko. Na duży plus można autorowi zaliczyć naprawdę ciekawy pomysł na fabułę, trzy linie czasowe , które pod koniec powieści łączą się w ciekawy I spójny sposób, bardzo dobre przygotowanie autora jeśli chodzi o tło historyczne powieści, i zapewne spory trud który autor włożył w gromadzenie i porządkowanie materiałów do niniejszej powieści. Zresztą fragmenty historyczne " Sierocińca Janczarów ",rozciągnięte na ponad 100 lat , to najlepsze kąski tej książki. Współczesne dochodzenie nie robi już niestety takiego wrażenia, zwłaszcza że prowadzone jest przez dziennikarza, który chla na umór, trzeźwieje, leczy kaca i w krótkich przerwach między kolejnymi maratonami, próbuje pchać swoje śledztwo pod górkę do przodu. Całość psuje( niestety w ogromnym stopniu) pewien aspekt zakończenia, dla mnie osobiście zwyczajnie durny i niepotrzebny, bo powieść obroniłaby się i bez niego. Popsuł on cały potencjał tej powieści, a i w dodatku lekki niesmak też pozostał . 6 gwiazdek to ocena nieco na wyrost, ale z racji debiutu, i również z racji tego, że ogólnie jestem do rany przyłóż, niech już tak zostanie.