Siekiera

Dwugłos ojca i syna na temat rodzinnego życia w czechosłowackim komunizmie wybrzmiał w mojej głowie bez poruszenia. Jakby cała para poszła w komin. Może dlatego, że przykłady reżimowych prześladowań nie są zbyt silnie w książce akcentowane, natomiast dużo jest w niej dwutorowości: dwie perspektywy dwóch bohaterów, skoki w czasie - na tym należy skupić uwagę, aby nie stracić wątku. Staje się to w końcu męczące, bo dwóch narratorów nie wnosi do fabuły tyle, ile oczekujemy i nie rekompensuje niewygody czytelnikowi, który czasami traci orientację. Szkoda, bo niewątpliwie Vaculik porównywany do Hrabala i Kundery jest pisarzem z wyższej półki i miał pomysł na tę historię. Niestety w "Siekierze" nie jest aż tak uroczy i zabawny, jak Hrabal piszący o rodzinie, ani tak poruszający, jak Kundera mierzący się z komunizmem. Jest w moim odczuciu dość nijaki, bardziej nudny niż trudny. Szkoda, zwłaszcza, że powieść zaczyna się obiecująco, wszystko zdaje się toczyć w dobrym kierunku, dopiero z czasem fabuła się rozmywa, brakuje jej silnych punktów, atmosfery i tego błysku, który mają tylko bardzo dobre powieści, choć przebłyski są i kilka świetnych dialogów też.