Siedemnaście mgnień wiosny

" Stirlitz wszedł do baru. Barman coś mieszał w szklance. - Nowiczok - pomyślał. " " Stirlitz, ile jest dwa razy dwa ? - zapytał Muller. Wiedział, wiedział również, że Muller wie, ale nie wiedział, czy Centrala wiedziała, więc musiał milczeć ". " Stirlitz szedł przez Berlin i czuł, że ktoś go śledzi. - To pewnie dlatego, że mam na plecach spadochron, na głowie uszatkę, a na nogach walonki - pomyślał ". " Stirlitz budzi się z okropnym bólem głowy. Na stole bateria pustych butelek, obok naga pokrwawiona kobieta, połamane meble, kompletna demolka. Uśmiecha się radośnie. W tym dniu Armii Czerwonej, zachował się jak prawdziwy radziecki oficer ". " - Stirlitz, co jest lepsze: radio czy gazeta ? - spytał Muller. - Gazeta. W radio nie zawiniesz śledzia ". " Stirlitz, wychodząc z baru, poczuł silne uderzenie w potylicę. Szybko się odwrócił - to był asfalt ". " Licznik samochodu Bormanna wskazywał 100 km/h. Obok szedł Stirlitz udając, że nigdzie się nie spieszy ". Czy ktoś jeszcze pamięta serial pokazywany w polskiej TV w latach 70 - tych i nieskończoną ilośc dowcipów z nim związanych ? 12 - odcinkowa odpowiedz sowiecka na Jamesa Bonda. Książka uchodzi za klasykę gatunku w krajach byłego ZSRR, a postać bohatera jest wręcz mityczna. Młodszy czytelnik powie: - Dla beki przeczytam !!! Wot maładiec - powiem... nie oceniając !!!